Ξημερώματα Παρασκευής, και σκεφτομαι πως είναι προ των πυλών πλέον η επιστροφή μου στην Κοζάνη. Όλοι οι συμφοιτητές (και συμφοιτήτριες :Ρ) είναι εκεί, και τελικά μόνο εγώ λείπω από το “πάρτυ”, που καλώς ή κακώς έχει αρχίσει:) Όπως και να ‘χει, σήμερα μίλησα με μερικά άτομα, και με άλλους γέλασα, ενώ με μερικούς εμεινα σκεπτικός... Πριν 1-2 ώρες μιλησα με τη Δήμητρα, μια συμφοιτήτριά μου, στο τηλέφωνο. Το μήνυμα που έστειλε αρχικά στο κινητό μου μ’έκανε να της τηλεφωνήσω σχεδόν αμέσως, αφού κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά... Δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες σχετικά με τη δική της ιστορία, ούτε και το πώς αυτή μπλέκεται με εμένα, όμως όλη η συζήτηση που είχαμε μ’έκανε να θέλω να γράψω τις σκέψεις που έχω από καιρό στο θέμα των ερωτικών σχέσεων.
Κάποιες φορές οι άνθρωποι δεν ζούμε μερικές συγκεκριμένες, αναγκαίες καταστάσεις, που μας βοηθούν στο να αποκτήσουμε μερικές το ίδιο αναγκαίες και σημαντικές εμπειρίες. Αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε πάρα πολύ συχνά, ιδιαίτερα στη φάση της ενηληκίωσης μας, δηλαδή όταν είμαστε περίπου 18-20 χρονών. Κάποτε, αν μου το έλεγαν αυτό, δεν υπήρχε περίπτωση να το πιστέψω, και θα έλεγα ότι απλά με δουλεύουν. Στο κάτω-κάτω ποιός 18άρης ή έστω 20άρης έχει προβλήματα; Σχολή, δική του ζωή, ανεξάρτητη σε πολλές περιπτώσεις, αυτοκίνητο (το όνειρο κάθε αγοριού) κλπ κλπ... Αντίθετα, ο 16άρης (στο αποκορύφωμα της εφηβείας δηλαδή) έχει το σχολείο, τα διαγωνίσματα, την γκρίνια των γονιών, τις εφηβικές αντιδράσεις, την αναζήτηση της αναγνώρισης από τους γύρω του... Πιστεύω πως είμαι από τους πολύ τυχερούς ανθρώπους, γιατί δεν έχει περασει πολύς καιρός από τότε που κι εγώ ήμουν 16άρης, και φυσικά τώρα, στα 19 μου βρίσκομαι στο ζενίθ της εσωτερικής μου αναζήτησης, σε μια απολύτως μεταβατική φάση της ζωής μου... Επιπλέον, το ότι έχω εναν 16χρονο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι (το καμάρι της οικογένειας, τον αδελφο μου :Ρ) βοηθάει ακόμη περισσότερο στο να καταλαβαίνω τη συμπεριφορά αυτή. Όσο όμως παρακολουθώ τις δικές μου αντιδράσεις, άλλα και των συνομηλίκων μου, διαπιστώνω πως τελικά η πραγματική φάση της εφηβείας δεν ειναι μεταξύ 13-17 χρονών, αλλά οπωσδήποτε μετά τα 18...
Όσα είπα, φαίνονται (με μια πρώτη ματιά) άσχετα με το θέμα που θέλω να θίξω, όμως δεν είναι καθόλου. Στα 20 μας χρόνια, λογικά όλοι έχουμε περάσει από κάποια σχέση, ή κάποιο «κολλημα» που μας ταλαιπώρησε ή μας ταλαιπωρεί ακόμα. Είναι φυσιολογικό, γιατί αυτά τα χτυποκάρδια είναι για να τα ζεις σ’αυτην ακριβώς την ηλικία, ούτε μικρότερος, αλλα ούτε (και πολύ) μεγαλύτερος. Το προβλημα είναι όμως πως πολλές φορές είτε υπάρχει, είτε νομιζουμε πως υπάρχει κάτι περισσότερο από ένα καρδιοχτύπι. Αν όντως υπάρχει αυτό το «κάτι παραπάνω» και είναι αμοιβαίο, τότε τα πραγματα μάλλον θα έχουν μια καλή, ίσως και ευτυχή κατάληξη. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις όμως, έχουμε τις κλασσικές «ερωτικές καταθλιπτικές τάσεις» κάτι που μπορώ να πω πως γνώριζω πολύ καλα... Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν γιατί δεν υπάρχει η ωριμότητα που χρειάζεται, και που αποκτάται σιγά-σιγά, μέσω των εμπειριών που είπαμε πριν...
Είναι πολύ δύσκολο σ’αυτην την ηλικία να συμβιβαστείς με έναν «σοβαρό» δεσμό, και αυτό συμβαίνει γιατί τις περισσότερες φορές, εμείς οι ίδιοι δε θέλουμε κατα βάθος να έχουμε οποιαδήποτε δέσμευση. Για πόσο όμως; Δεν θα αργήσουμε κάποια στιγμή να τη δαγκώσουμε κι εμείς τη λαμαρίνα, και τότε, ενώ εμείς θα προσπαθούμε για κάτι πιο ήσυχο και κατασταλλαγμένο, ο άλλος δεν θα προσπαθεί, γιατί πολύ απλά δεν θα το θέλει. Και τότε αρχίζουν όλες εκείνες οι σκέψεις και οι συζητήσεις με φίλους και γνωστούς, για το αν και πόσο είμαστε ερωτευμένοι με το συγκεκριμένο άτομο, αρχίζουν τα κλάματα, ο θυμός κλπ κλπ... Και δεν σκεφτόμαστε πως ίσως κάποτε κι εμείς προκαλέσαμε κάτι παρόμοιο σε κάποιο άτομο που μας αγάπησε... Αν το καλοσκεφτούμε, μας εκδικείται ο ίδιος ο κύκλος της ζωής...
Που θέλω να καταλήξω... Ό,τι και αν θέλουμε από τον άλλον, οφείλουμε να του το ξεκαθαρίζουμε. Πως τον βλέπουμε, τι μας ενοχλεί σ’αυτόν αλλά ακόμα και τι μας αρέσει πάνω του. Δεν πρέπει να βιαζόμαστε στο να εκδηλώσουμε τα συναισθήματα μας, και κυρίως πρέπει να αντιδράμε άμεσα αν νιώθουμε πως πιεζόμαστε, αλλιώς θα μας βγεί με πολύ χειρότερο τρόπο αργότερα. Όμως, το χειρότερο που κάνουμε όλοι μας, είναι πως θεωρούμε τον άλλο δεδομένο. Μέγα λάθος!! Πολύ λίγοι ανθρωποι είναι πραγματικά προβλέψιμοι, ενώ για όλους τους άλλους ισχύει το: «Αν πάρω καμιά ώρα ανάποδες...». Δεν το κρύβω πως βρίσκομαι σε αυτην ακριβώς τη φάση. Και δεν με ενοχλεί καθόλου. Όμως γιατί θα πρέπει να φτάσει κάποιος σ’αυτήν την κατάσταση; Η πιο σωστά, γιατί θα πρέπει κάποιον να τον φτάσουμε ως εκεί; Για να αποδείξουμε για άλλη μια φορά στον εαυτό μας τη γνωστή παραξενιά του ανθρώπου: «Καταλαβαίνουμε το πόσο σημαντικός είναι κάποιος, όταν τελικά τον χάσουμε»;
Αναρτήσεις
