Φιλοσοφίες #3

Άλλη μια ανάρτηση υπό το τίτλο των φιλοσοφιών, και φυσικά δεν διαφέρει σε τίποτα από τις υπόλοιπες, μιας και γράφεται υπό την επήρρεια συγκεκριμένων καταστάσεων. Η σημερινή ξεκίνησε ως μια καλή μέρα (ως επι των πλείστον έτσι ξεκινάνε) αλλά τελείωσε σχετικά άδοξα.

Διατηρώ λοιπόν την συγγραφική μου παράδοση και αρχίζω με το γνωστό ρητορικό ερώτημα: "Τις πταίει;" Είναι γεγονός πως οι άνθρωποι παρεξηγούνται, μαλώνουν, πλακώνονται, ενίοτε σκοτώνονται για τα πιο βλακώδη πράγματα. Αυτό συμβαίνει σε όλες ανεξαιρέτως τις ανθρώπινες σχέσεις και σκέφτομαι αν πρόκειται για μια γενετική κλίση του είδους μας, όπως και να 'χει όμως η ουσία είναι ότι συμβαίνει, και μάλιστα πολύ συχνά. Πέρα από το γεγονός αυτό, οι άνθρωποι έχουμε την εξής κακιά συνήθεια να ψάχνουμε μόνιμα κάποιον να κατήγορήσουμε, να βρούμε κάποιον πάνω στον οποίο θα ξεσπάσουμε όλο μας το μένος που προκάλεσε η εκάστοτε αποτυχία, παρεξήγηση ή μια λάθος κίνηση εν γένει.

Αυτό μας φαίνεται φυσιολογικό όταν το βλέπουμε στην πολιτική, στις επιχειρήσεις, στην κοσμική ζωή και φυσικά, το δεχόμαστε αβίαστα. Τόσο αβίαστα που μάλιστα κατηγορούμε και εμείς κάποιον, χωρίς να έχουμε κάτι εναντίον του, μα το κυριότερο, χωρίς να μας ενδιαφέρει καν η υπόθεσή του. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό όμως, είναι όταν αυτή η νοοτροπία περνάει στις προσωπικές μας σχέσεις. Στις φιλικές σχέσεις, στις επαγγελματικές, στις ερωτικές, στις σχέσεις με οποιονδήποτε άνθρωπο του άμεσου (ή έμμεσου πολλές φορές), περιβάλλοντός μας. Μας έρχεται μάλιστα τόσο εύκολο το όλο concept της "κατηγορίας" που το χρησιμοποιούμε παντου και σε όλους, ακόμα δε και στον ίδιο μας τον εαυτό! Παράδειγμα: Ποτέ κάποιος δεν θα πεί: "Συγγνώμη, έκανα λάθος." Θα πεί αντίθετα, "Συγγνώμη έφταιξα" ή "ΟΚ, εγώ φταίω".

Και έρχομαι εγώ ως γνωστός πλέον συνήγορος του διαβόλου και λέω: "Γιατί φταίς;" "Γιατί πρέπει να φταίς, γιατί κάποιος πάντα πρέπει να φταίει;!" Γιατί να μην έχει κανείς το δικαίωμα στο λάθος; Στο λάθος που προέρχεται από μια λάθος θεώρηση των πραγμάτων, από μια λάθος σκέψη ή από μια λάθος απόφαση; Στο λάθος που γίνεται άθελα και πολλές φορές με απερίγραπτη αφέλεια; Παραθέτω την ετυμολογία από την εμπειρία και το φτωχό πλην πανούργο μυαλουδάκι μου, σχετικά με τον ορισμό του ρήματος "φταίω": Φταίω, σημαίνει είμαι υπεύθυνος για κάτι που συνέβη, αρνητικό τις περισσότερες φορές (τουλάχιστον αυτό υποδηλώνει η πρακτική χρήση της λέξης) και που προκύπτει ως αποτέλεσμα από μια προσχεδιασμένη ενέργεια.

Οι άνθρωποι κάνουν λάθη! Σχεδιάστηκαν για να κάνουν αυτό το πράγμα! Γι'αυτο επινόησαν δύο "δημιουργήματα" ένα νοητό, και ένα υλικό. Το πρώτο είναι ο Θεός. Οι άνθρωποι επινόησαν το Θεό για να πιστεύουν πως υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτούς τους ίδιους, κάτι αδιάβλητο και αλάθητο. Αυτός ήταν ένας απο τους βασικούς σκοπούς της επινόησης των νοητών(;) θεϊκών όντων. Η δεύτερη προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει κάτι που θα τον απαλλάξει από τα λάθη ήταν ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Αλλά είμαστε τοσο καλά σχεδιασμένοι για να κάνουμε λάθη, που ακόμα και αυτό το κατασκεύασμα αναλογικά με τις δυνατοτητές μας κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη! Και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα το Skype μ'έδειχνε σαν αφηρημένη προσωπογραφία του Ανρί Ματίς.

Έκανα λάθος που να πάρει! Το λέω! Πες το κι εσύ! Δεν φταίει κανένας που έκανες λάθος, δε φταίει κανένας που έκανα εγώ η κάποιος άλλος λάθος, αλλά το κάναμε! Δεν το σκεφτήκαμε, δεν μας έκοψε, αλλά το κάναμε! Δεν φταίμε σε κάτι γιατί δεν κάναμε κάτι εσκεμμένα! Αλλά πρέπει να μάθουμε να λέμε: "ΟΚ, είχα άδικο", "ΟΚ, έκανα λάθος", και αν είμαστε με τα σωστά άτομα θα σκεφτούν ότι κάναμε όντως λάθος, θα μας πάρουν μια αγκαλιά, ή θα μας δώσουν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ή ένα κλείσιμο του ματιού και θα τελειώσει εκεί! Αν μας κατηγορήσουν, τότε είναι απλά γίδια που δεν βλέπουν τα δικά τους χάλια, παρά μόνο των άλλων. Αλλιώς θα μείνουν δίπλα μας όπως και πρώτα, ίσως και με μεγαλύτερο πάθος, γιατί τους δείξαμε ότι δεν είμαστε σαν τους άλλους: παραδεχτήκαμε το λάθος μας. Δεν φταίξαμε, απλά δεν σκεφτήκαμε και κατά συνέπεια δεν πράξαμε σωστά.

Δεν είναι γκρίνια, δεν είναι κατηγορία, είναι παράπονο. Και όλοι έχουμε δικαίωμα στα παράπονα. Άλλωστε και με αυτά το ίδιο ισχύει: όσοι είναι σωστοί θα μας ακούσουν και θα σταθούν δίπλα μας...

Ώρα για ύπνο!