Πάει καιρός (ω, τι παράξενο) από τότε που έγραψα για τελευταία φορά στο ιστολόγιο, και αισθάνομαι λίγο σαν να είμαι ο άπιστος εραστής που επιστρέφει στην παλιά του αγάπη. Εκείνη που ξέρει πως είναι αληθινή και που κάπου βαθιά μέσα του τη θεωρεί και λίγο δεδομένη. Κακό πράγμα να επηρεάζεσαι απ'τη Σάρα Τζεσσικα Πάρκερ, ειδικά όταν είσαι 21 χρονώ ακρίδα που λέει και ο κολλητός.
Βασικά θέλω να επιτεθώ αρχικά κάπου. (Σ.τ.Σ: Αν το δια βάσεις θα παρεις πρέφα οτι πρόκειται για σένα. Χαμογελάς ε, σκατιάρη...;) Κάνοντας το γνωστο μεταμεσονύκτιο searching, ήτοι ψαχούλεμα στο facebook, διαπίστωσα μια αλλαγμένη profile picture. Λεω λοιπόν: "Ουάου, that's really good..." και στο καπάκι στραβομουτσουνιάζω και σκεφτομαι "Ρε γαμω τα μενιρ του Οβελιξ, ΓΙΑΤΙ αλλαξες τη φωτογραφία σου; Μια χαρά ηταν η προηγούμενη, ασε που πλέον την είχες 3 χρόνια και την είχα συνδεσει απεύθειας με την πάρτη σου, κάτι σαν DMA (Direct Memory Access. Παραπέμπω στην Wikipedia για τους ανιδεους.)" Ομως όχι. Όχι, δεν ήταν αυτό. Ήταν το δεδομένο ρε παιδί μου. Μια αλφα κατάσταση την οποία την ήξερα και με βόλευε, όχι γιατί μου πρόσφερε κάτι, αλλά γιατί έμενε εκεί, στάσιμη όλον αυτο τον καιρό. Και δυστυχώς με ταρακούνησες. Όχι εσυ, ούτε η φωτογραφία σου. Η αλλαγή αυτή όμως μου απέδειξε ότι τελικά όλα αλλάζουν γύρω μου, αργά ή γρήγορα. Και ίσως να μην είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω αυτες τις αλλαγές...
Συμβάν #2, για να πέσω και για ύπνο σιγα σιγα... Γυρνούσα μετά από έξοδο με τον κολλητό, τον αδερφο και μια φίλη. Κάτι δεν παει καλά και δεν είναι πλεον ιδέα μου. Δυο καρπουζια σε μια μασχάλη δεν κρατιούνται που λεει και ο θυμόσοφος λαός μας. Πόσα προσπαθώ να κρατήσω; Καμια πεντ' έξι... Ανα ποφευκα κάποια θα πεσουν. Αλλά γιατι πάντα να μην μπορώ να κουβαλήσω όλα τα καρπούζια; Αφού μ'αρέσει... Πολύ άγχος, ε; Θα πεθανω νεος τελικά...
Φιλια στα μούτρα
Υ.Γ. Ακομα να κλεισω το ρημάδι το facebook.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου