Αγανακτισμένοι; Κι εγω!

(Το άρθρο είναι γραμμένο λίγο καιρό πριν, αλλά με εξεταστικές και τα σχετικά τώρα το ρετουσάρισα και είπα να το βγάλω. Δε με νοιάζει αν μου θυμώσετε, δε με νοιάζει αν με πείτε μαλάκα. Είναι η αμεσοδημοκρατία που ζητάτε: σηκώνομαι και μιλάω και σ'οποιον αρέσει...)

Τις τελευταίες δυο μέρες βλέπω παντού το ξενόφερτο, ή μάλλον ισπανόφερτο κύμα των αγανακτισμένων να εμφανίζεται και να δίνει βροντερό παρόν σε δρόμους, πλατείες και μνημεία. Πρόκειται ουσιαστικά για την μαζική έκφραση της οργής και της αγανάκτησης των πολιτων απέναντι στους πολιτικούς μέσα από ειρηνικές, μαζικές κινητοποιήσεις σε κομβικά σημεία των πόλεων ολόκληρης της χώρας. Τα ΜΜΕ φρόντισαν να το προβάλουν αρκετά, ενω με τη βοήθεια του μεγάλου σκουπιδότοπου (σε κάθε σκουπιδότοπο βρίσκεις πάντα κάτι χρήσιμο, το τονίζω αυτό) που λέγεται Internet, η φήμη του κινήματος έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Μέχρι και συνάδελφοι συμφοιτητές κατέβηκαν ώστε να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους “χωρίς ομάδες, χωρίς κόμματα, χωρίς ιδεολογία” όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν σε ανακοίνωση που τοιχοκόλλησαν στη σχολή. Φυσικά δεν μπορούσα παρά να εκφράσω και τη δική μου άποψη επι του θέματος, ξεχνώντας για μερικά λεπτά (και για άλλη μια φορά) τον ορθολογικό, διπλωματικό, πολιτικό μου λόγο. Κοινώς, θα πω κι εγώ την αποψάρα μου γινόμενος κάφρος για άλλη μια φορα.

Κίνημα των αγανακτισμένων; Κίνημα των οργισμένων πολιτών; Κίνημα ενάντια στην εισαγωγή της μπανάνας Chiquita; Είστε για τον πούτσο! Δεν σας γουστάρω, δεν σας πιστεύω και κυρίως δεν σας ακολουθώ με καμιά Παναγία, κυβέρνηση ή οποιαδήποτε ουράνια ή επίγεια εξουσία. Φυσικά δεν λέω ότι δεν είστε οργισμένοι, αγανακτισμένοι και όλα τ'άλλα ωραία που λέτε ότι είστε. Κι εγώ είμαι, κι εγώ τους μισώ, κι εγώ θέλω να διαδηλώσω και να διαμαρτυρηθώ για αυτό το σάπιο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό σύστημα, που έχει σαπίσει τόσο πολύ που ψόφησαν και σάπισαν και τα σκουλήκια που τρέφονταν από αυτό. Όμως έχω τσατιστεί πολύ περισσότερο μαζί σας. Από πότε αγανακτήσατε; Από τότε που μπήκαμε στο μηχανισμό στήριξης μήπως; Από τότε που άρχισαν να επιβάλλονται έξωθεν τα σκληρά οικονομικά μέτρα που έχουν γαμήσει τους πάντες και τα πάντα μήπως; Ή μήπως από τότε που άρχισαν οι απολύσεις, οι μετατάξεις, το ψαλίδισμα των μισθών και των συντάξεων; Ναι ε; Κουνατε το κεφάλι, το ξέρω σκατιάρηδες. Θέλετε τώρα να σας θυμίσω από πότε αρχισαν όλα αυτά; Πριν ένα χρόνο ζώα. ΠΡΙΝ ΕΝΑΝ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ! Το 2010, τη χρονια που μας πέρασε, 2 χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και 2 χρόνια πριν την γαμημένη συντέλεια του κόσμου!

Μετά τη Μεταπολίτευση, δηλαδή το 1974 για τους ανιστόρητους, διαδέχθηκαν την εξουσία στο Ελληνικό κράτος δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Με μικρότερα ή μεγαλύτερα διαστήματα εναλλαγής αυτά τα δύο κόμματα μονοπώλησαν την πολιτική σκηνή της χώρας (και συνεχίζουν να το κάνουν) επί 37 και κάτι χρόνια. Σ'αυτά τα 37 χρόνια περιμένετε να σας πω ποιος τομέας σημείωσε ανάπτυξη στην Ελλάδα...περιμένετε...Για μισό...κανένας! Κανένας απολύτως τομέας δεν σημείωσε ανάπτυξη στην Ελλάδα και αν νομίζετε πως γίνομαι σκληρός, άδικος ή ισοπεδωτικός, πολύ ευχαρίστως να σας απαριθμήσω μερικά από τα μαργαριτάρια μας:

Συγκοινωνίες: Μηδέν! Η Τσεχοσλοβακία είχε μετρό απο το 1970 κι εμείς το 2002! Στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Σοβιετική Ένωση, το τραίνο ήταν πρώτη επιλογή για τη μεταφορά, με σιδηροδρόμους που ολοένα κι εξελίσσονταν και εμείς έχουμε ακόμα καρβουνιάρηδες που κάνουν το Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε 8 ώρες! Αφήστε που όλη η Δυτική Ελλάδα είναι αποκλεισμένη και αποκομμένη από το σιδηροδρομικό δίκτυο λές και είναι τα καταραμένα μέρη, μακριά απ'τον πολιτισμό. Αυτοκινητόδρομοι; Ποιον να πιάσω; Το πέταλο του Μαλιακού; Τα Τέμπη; Ή τις στρατιωτικές κωλογέφυρες του Αξιού που λειτουργούσαν κανονικότατα μέχρι και στις αρχές της δεκαετίας του '90;

“Για κάτσε ρε αδερφέ”, θα πείτε. Έχουμε και μια Εγνατία, μια Αττική οδό, μια γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Πότε τα κάναμε όλα αυτά όμως ρε μάγκες; Πριν 10 χρονια μήπως; Μας πήρε 30 σχεδόν χρόνια για να αποκτήσουμε τις αυτονόητες υποδομές και αυτές εν όψει Ολυμπιακών; Υποδομές που βρίσκονται ακόμα "σε στάδιο αποπεράτωσης" ή μπαλόνωνται κάθε τρεις και λίγο; Παράδειγμα πολιτισμού μπουρτζοβλαχοι: Οι Γερμανικοί αυτοκινητόδρομοι (οι Autobahn, που τόσο πολύ αρέσει στους λαζογερμανούς να εκθειάζουν κάθε καλοκαίρι που έρχονται στην Ελλάδα) υπάρχουν από το 1935 με μέγιστα όρια ταχύτητας τα 420 χμ/ώρα (καλα διαβάσατε: ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΕΙΚΟΣΙ). Να μην αναφέρω τα τραμ, τα λεωφορεία και τους ποδηλατόδρομους που ενώ θα μπορούσαν να έχουν λύσει το πρόβλημα της μετακίνησης στις πόλεις, και όμως ποτέ δεν σχεδιάστηκαν, ποτε δεν έγιναν και όταν έγιναν ήταν τόσο πρόχειρα που πραγματικά καλύτερα να πήγαινες με τα πόδια.

Βιομηχανία: Μηδέν στο τετράγωνο! Ποιά βιομηχανία; Τι παράγουμε στην Ελλάδα; Καθίστε και σκεφτείτε το. Αυτοκίνητα; Ηλεκτρονικά; Φάρμακα; Πρώτες ύλες (μεταλλεύματα, ξυλεία κλπ); Στρατιωτικό εξοπλισμό; Βιομηχανικό εξοπλισμό; Τι στο διάολο παράγει αυτή η χώρα; Τίποτα. Όλα είναι εισαγόμενα.ΟΛΑ. Ακόμα και παλιές παραδοσιακές μας βιομηχανίες όπως η κλωστουφαντουργία, καταφέραμε να τις εκφυλίσουμε τόσο πολύ ώστε να τις κλείσουμε. Τη δεκαετία του '70 η Ιταλία μαστιζόταν από ένα πολύ ασταθές πολιτικό κλίμα, με τη μια κυβέρνηση να διαδέχεται την άλλη, εκλογές να γίνονται σχεδόν ανα χρόνο και οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις να είναι πλέον ο κανόνας. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν άλλαξαν την βιομηχανική τους πολιτική και σχεδιασμό. Κανείς και καμιά κυβέρνηση. Και δόξα το Θεό έχουν μια από τις πιο ισχυρές βιομηχανίες στην Ευρώπη. Το ίδιο και οι Γερμανοί αλλά και οι Γάλλοι, οι Τσεχοσλοβάκοι, οι Ισπανοι. Εμείς όμως... Κάθε κόμμα που ερχόταν στην κυβέρνηση ήταν πιο "ρηξικέλευθο" από το προηγούμενο. Νέα βιομηχανικά πρότυπα, νέες συμφωνίες, νέο "μοντελο ανάπτυξης" (έχω σιχαθεί να το ακούω αυτο). Και με τις παλιές; Στον πούτσο μας! Τι μας νοιάζει εμάς τι συμφωνίες είχαν γίνει και αν συνέφεραν ή οχι το κράτος. Ήταν των άλλων, άρα ήταν κακές, ήταν ρουσφέτια, ήταν απόπειρα διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Εξ'ορισμού όμως.

Παιδεία: Τώρα θα σας τον φερμάρω καλά... Για ποιά παιδεία; Για ποιά εκπαίδευση να μιλήσω; Για το δημοτικό και τα άθλια βιβλία του; Το σχολείο μου που έμοιζε με πτέρυγα του Κορυδαλλού, ή τους δεκάδες δασκάλους για τους οποίους έχω ακούσει τα χειρότερα; Για την αυλή με το τσιμέντο πουπέφταμε και σακατευόμασταν ή που μας έβαζαν να μαθαίνουμε παραδοσιακούς χορούς την ώρα της Γυμναστικής; Σας την έσπασα; Αυτό θα είναι καλύτερο... Το Γυμνάσιο και το Λύκειο το θυμάστε; Με τα επίσης αθλια βιβλία που τολμούσαν να τα αποκαλούν βιβλία ενώ ήταν εκτρώματα, τους ψυχάκηδες καθηγητές, τα απαίσια κτίρια, τα 12άρια της μαλακισμένης της καθηγήτριας των Γερμανικών επειδή δε με γούσταρε, την άκρως μη αποδωτική διδασκαλία; Την μαλακία των Πανελλαδικών; Το αγχος για να μπεις σε μια σχολή, γιατί είχες ξεχάσει τη διασκέδαση από τα 16 σου, αφού μόνος στόχος ήταν οι Πανελλήνιες; Ή μήπως την παραπαιδεία που ανθεί, με φροντιστήρια, ιδιαίτερα, κλπ;

Για το Πανεπιστήμιο δεν θα πω τίποτα. Δεν έχω κουράγιο πια, γιατί είμαι μέσα σε αυτό και θα πρέπει να γράψω δεκατρεις σελίδες. Όταν τελειώσω θα γράψω βιβλίο. Ο νοών νοείτω.

Οικονομία: Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα, δεν έχει καμιά αναπτυξη, καμιά επένδυση, καμιά εσωτερική κινητήριο δύναμη, με τι ζει; “Με δανεικάαααα.” Και οι πολιτες της με τι ζουν; “Και αυτοί με δανεικάαααα...” Και τι είναι πιο πιθανό να γίνει κάποτε; “Να σταματήσουν τα δανεικάαα...” Και; “Να τα ζητήσουν πίσωωωω...” Πολύ ωραία. Κάθε νοικοκυριο στην Ελλάδα είναι χρεωμένο με 100.000 ευρώ. Και δεν είναι ο καταμερισμός του δημόσιου, αλλά του κοινού ιδιωτικού χρεους, κυρίως απέναντι στις τράπεζες. Οι τράπεζες δανείζονταν (δέχονταν καταθέσεις δηλαδή) με επιτόκιο 3% και δάνειζαν με επιτόκιο 18%. Η κοινή λογική λέει ότι για να έχει μια τράπεζα ένα ικανοποιητικό κέρδος θα πρέπει το επιτόκιο δανεισμού της να είναι 5, 6, 7, 8, 10 μονάδες στη χειρότερη, πάνω από το επιτόκιο καταθέσεων. Αυτό όμως ήταν 15 μονάδες! Αν δεν είναι κλέψιμο αυτό, τότε τι είναι; Και σαν να μην έφτανε αυτη η οφθαλμοφανέστατη απάτη, το κάθε σπίτι είχε 2-3 πιστωτικές κάρτες και άλλα 2-3 δάνεια, καταναλωτικά, στεγαστικά, κ.α. Και πόσες καταθέσεις....; ΚΑΜΙΑ! Γιατί οι μέσοι μισθοί μιας οικογένειας πήγαιναν για να αποπληρωθούν τα δάνεια!

Σε παρόμοια κατάσταση ήταν και το κράτος. Πίναμε μπύρες και είχαμε άλλους 14 μαλάκες να μας δίνουν έτοιμο χρήμα. Το τι επιχορηγήσεις, ευρωπαικά κονδύλια, κοινοτικό χρήμα φάγαμε, δε λέγεται! Τους ρημάξαμε κανονικά με, μίζες, υπερτιμολογήσεις, εισάγοντας ξένα προιόντα και εμφανίζοντας τα σαν ελληνικά... Τώρα ήρθαν και τα ζητάνε πίσω και το καλύτερο ξέρετε ποιο είναι; ότι για να τους τα επιστρέψουμε πήραμε δάνειο... από αυτούς!

Καλές κομπίνες ήταν όμως ε; Έτσι δεν είναι; Αφου κι εσείς το παραδέχεστε. Μάγκες οι Έλληνες...

Δεν ήταν όμως μόνο αυτά... Ρουσφέτια, δημόσιο, βολέματα στο δημόσιο, καμια αδειούλα, καμια μετεγγραφούλα... Όλα πήγαιναν ρολοι. Και μας άρεσε. Γιατί μπορεί να τρώγανε οι πολιτικοί, μαζί τους όμως τρώγαμε κι εμείς. Ο καθένας ό,τι μπορούσε. Ετσι δεν είναι; Ετσι είναι...

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΤΕ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ; Γιατί δεν αγανακτούσατε όταν κλέβατε; όταν βολέυατε τους γιους και τις κόρες σας στο δημόσιο; Γιατί δεν αγανακτούσατε όταν πληρώνατε τη χωριάτικη 7 ευρώ στο κωλονήσι; Που είμαστε και περήφανοι για τη βαριά βιομηχανία μας, τον τουρισμό... Σκατά στα μούτρα μας! Γιατί δεν αγανακτούσες μαλακα γονιέ όταν πλήρωνες δέκα χιλιάρικα στα φροντιστήρια για να περάσει το παιδί σου στο Πανεπιστήμιο; Το Σύνταγμα λέει δημόσια και δωρεαν παιδεία, το ξέρεις; Το ξέρεις. Αλλα δεν αγανάκτησες ποτέ γι'αυτο. Έστελνες το παιδί σου στα ιδιωτικά και μου το παίζει κι αυτό μαζί με σένα, αγανακτισμένο! Ούτε για το τραίνο που δεν έχεις αγανάκτισες ποτέ. Ουτε για τον κόσμο που χάνεται στους κωλόδρομούς σου. Ούτε για την περαίωση που σαν μαλάκας πλήρωνες (και εξακολουθείς να πληρώνεις) τόσα χρόνια, για να μη σε ελεγξει η εφορία, γιατί είχες λερωμένη τη φωλιά σου. Ούτε αγανακτησες ποτέ για τα νοσοκομεία σου, και τις πουτάνες χοντρες νοσοκόμες που φέρονται στους αρρώστους σαν παρταλια και τους γιατρούς που ακουμπούσες το φακελάκι. “Αφού μπορώ γιατί να μη τα δώσω;” Αυτο δεν έλεγες; Αμ, δεν τα είχες μαλάκα! Δανεικά ήταν το ακουσες; ΔΑΝΕΙΚΑ! Δεν αγανάκτησες όταν μου έφτιαξες το Πανεπιστήμιο στο κωλοχώρι σου και δεν είχες ούτε τα στοιχειώδη να μου προσφέρεις! Αγανακτάς όμως που θα το κλείσουν και θα χάσεις τα φράγκα από τις γκαρσονιέρες και τα σουβλάκια.

Όλοι εσείς οι αγανακτισμένοι λοιπόν, πάρτε το μπούλο. Γιατί ΚΑΙ εσείς τα γαμήσατε όλα τόσο πολύ, που ξεχείλωσαν και τώρα δεν μαζεύονται με τίποτα. Εγώ δεν πρόκειται να σας στηρίξω. Όχι γιατί δεν είμαι αγανακτισμένος. Είμαι. Αλλά όχι μόνο με τα μεγάλα κοπρόσκυλα, αλλά και με σας, τα μικρά. Δεν πρόκειται να σας βοηθήσω να βγείτε από το λάκκο που βοηθήσατε να φτιαχτεί για όλους μας και τώρα όλοι πέσαμε μέσα. Θα βοηθήσω αυτούς που το αξίζουν. Τα μυαλά, τους πραγματικούς επαναστάτες, τους πρωτοπόρους, το νέο αίμα. Αυτούς που φωνάζουν τις ιδέες τους και όχι την αγανάκτησή τους. Αυτούς που μπορούν να με αλλάξουν. Εσείς είχατε την ευκαιρία σας και το κάνατε, με αλλάξατε. Ας έρθουν οι επόμενοι τώρα. Με αυτούς θα αλληλοβοηθηθώ για να βγούμε από αυτόν τον λάκκο. Και μόλις βγούμε υπόσχομαι να σας θαψουμε και να κατουρήσουμε πάνω σας.

Καλή τύχη στο κίνημά σας. (Δεν το λέω και από καρδιάς, απλά πρέπει να κρατάμε τους τύπους... Αν αποτύχετε, μπορεί και να ρίξω ένα γύρω σεξ από τη χαρά μου για πάρτη σας. Εν ολίγοις δηλαδή, καλό ψόφο...)