tag:blogger.com,1999:blog-41299036151251398542012-01-26T07:25:55.994+02:00Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.comBlogger391100tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-36777937394796271942012-01-16T15:27:00.003+02:002012-01-16T16:11:03.805+02:00<div style="text-align: justify;">Καιρός ήτανε! Κάθε φορα βέβαια που "αποφασίζω" να ξεκινήσω απ'την αρχή αυτό αντανακλάται στην κατάσταση του blog. Σε κάθε περίπτωση, ελπίζω αυτή τη φορά να είναι οριστικό. Καλά λοιπόν μυριστίκατε τις αλλαγές... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι αλλαγές λοιπόν περιλαμβάνουν: (πρώτα απ'όλα) I'm gone bitches! Πλέον θα κάθομαι άνετος πίνοντας το φραπέ μου - κλασσικός φοιτητής γαρ - σε κάποιο "έδρανο" στο πίσω μέρος του αμφιθεάτρου και θα σας παρακολουθώ μ'ευχαρίστηση να πνίγεστε σε μια κουταλιά νερό. Μόλις βαριέμαι, θα κάνω τσάρκα απ'εξω να λέω μαλακίες και να κάνω χαβαλέ με τα παιδιά του πρώτου έτους. Φτάνει, γιατί έχω και μια σχολή να τελειώσω, κάτι, που όλοι οι δήθεν "ανεξάρτητοι" αναρχο-αυτονομο-χαρούμενοι πριν κατεβούν για κατάληψη είχαν ήδη εξασφαλίσει. Δεύτερον, φεύγω, και αυτή τη φορά φεύγω Βαρκελώνη bitches! To Erasmus εγκρίθηκε και για ενα 6μηνο θα ησυχάσει το κεφάλι μου από: Ελλάδα, Σουρδιστάν, κονδύλια, καθηγητές, τροικα, ηλίθιους, DADA (ειναι club) και λοιπά cafe-bar, γκόμενες (νομίζω πως το έτερον ημισυ δεν ξέρει σκοποβολή), πρυτάνεις, συνελεύσεις, και σωρεία άλλων που βαριέμαι να αναφέρω. Τρίτον, ασχολούμαι πλέον ΣΟΒΑΡΑ με κάτι! Μέχρι πρότινος ήμουν ο τυπικός Ελληνας-Geek-Ξερόλας που ασχολουνταν με τα ΠΑΝΤΑ στην κυριολεξία, χωρίς φυσικα να κάνει τίποτα καλά. Programming, σιδηρουργός, σερβιτόρος, τηλεπικοινωνίες, πυγμαχία, διαστημικές αποστολές, καταδυσείς με βαθυσκάφη, seriously, τα πάντα! Τουλάχιστον αρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά τωρα τα πράγματα: μαθήματα (με όλα τα παρελκόμενα), ταξίδια, δουλειά (όποτε βρίσκουμε).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πριν κλείσω έχω μια ερώτηση: Πως είναι στο Cambridge? Βρήκα μια δουλεια για καλοκαίρι και το σκέφτομαι. Όποιος ξέρει ας ενημερώσει!</div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><br /></div><div>Πάρτε τώρα μια γέυση από Βαρκελώνη</div><div><br /></div><div><br /></div><div><img src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/Montjuic_Placa_Espanya_Barcelona.jpg/640px-Montjuic_Placa_Espanya_Barcelona.jpg" border="0" alt="" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 427px; height: 320px; " /><div></div></div><div><br /></div><div>Υπόσχομαι πολλές φωτογραφίες μόλις πάω! :)</div><div> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-3677793739479627194?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-21474439933329174452011-09-14T16:19:00.009+03:002011-09-19T02:47:27.724+03:00<div style="text-align: left;">Σεπτέμβρης, εξεταστική, καφεδάκια, χαβαλέδες, όλα μια χαρά, καμιά διαφορά με τις προηγούμενες χρονιές αφου όλα δείχνουν να πηγαίνουν κατ'ευχήν. Μεχρι που ένα ωραίο πρωί σηκώνεται η ρουφιάνα η Διαμαντοπούλου και αποφασίζει να τα γαμήσει όλα τόσο πολυ που να θυμίζουν στούντιο από Brazzers. Πως το έκανε; Μα φυσικά με το νέο Νόμο-Πλαίσιο!</div><div><br /></div><div>Ξεκινάω απότομα, αλλά απότομα ξεκίνησε και όλο αυτό. Τι σας φταίμε μαντάμ και μας ξεσηκώνετε έτσι άρων-άρων;</div><div><br /></div><div>Έτσι που λέτε, μάζεψε μια μέρα όλα τα ζα, τα έβαλε στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής και τους είπε: "θελω να γίνει αυτό, τι θέλετε να σας δώσω για να πείτε οτι το στηρίζετε;" και απάντησαν με μια φωνή οι εκ Δεξιών ορμώμενοι "ΤΟ ΑΣΥΛΟΟΟΟΟΟ! Μπλιζ, γκρου, πθιαααλλλ (και σατανικό γέλιο τύπου ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑ)". Φυσικά, κι επειδη η Αννούλα δεν θα άντεχε το τσούξιμο στο κωλαράκι που ένιωσε το οικονομικό επιτελείο, όταν πέρασε το "Μεσοπρόθεσμο" με 153, αν θυμαμαι καλά, βουλευτές, τους είπε "yeah, παρτε το Πανεπιστημιακό άσυλο και βιάστε το απ'τα ματια!".</div><div><br /></div><div>ΟΚ, μάλλον ήρθε ώρα να σοβαρευτούμε. Αυτή η ιστορία δεν είναι χθεσινή, έχει μήνες που τρέχει και όποιος θέλει να λέει πως ανήκει στην ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά δεν το ήξερε, μπορεί να πάει να πεθάνει. Σκοτώθηκαν στο υπουργείο, με διαβουλεύσεις, κόντρα διαβουλεύσεις και διαλόγους, δημοσιεύματα και όλα τα ωραία, για να καταλήξουν στις 24/8 να ψηφίσουν αυτο το πράμα. Το οποίο τι λεει; Ας κάνουμε μια μινι-ανάλυση για να μη μας λένε και γραφικούς.</div><div><br /></div><div>Εν ολίγοις ο νόμος κινείται σε δυο άξονες: το διοικητικό και τον ακαδημαικό. Στον πρώτο άξονα λεει ότι καταργεί πλήρως όλο το διοικητικό σύστημα που ξέραμε μέχρι σήμερα στα Ιδρύματα και το αντικαθιστά με ένα νέο σύστημα, το Συμβούλιο του Ιδρύματος. Αυτο το Συμβούλιο θα <b>διορίζει </b>και δεν θα εκλέγει τον Πρύτανη του Ιδρύματος όπως γινόταν. Επιπλέον, σ'αυτό θα συμμετέχουν 8 πανεπιστημιακά μέλη, 1 φοιτητής και 6 άσχετοι, από την "κοινωνία". (Μη βιάζεστε να πείτε μαλακία σκατιάρηδες, όλα στο τέλος θα τα πούμε!) Εκτός από το Συμβούλιο, ο νόμος ορίζει μερικά ακόμα καινούργια πραγματάκια όπως την οικονομική αυτοτέλεια του Ιδρύματος και την Διοικητική-Ακαδημαική του αυτονομία, πράγματα που εν ολίγοις μεταφράζονται ως εξής: "κ. Πανεπιστήμιο, σου δίνω 1,5 εκατ. ευρώ για να κάνεις τις δουλειές σου. Αν σου φτάνουν, καλώς. Αν δεν σου φτάνουν και θες να κάνεις κι άλλα πράγματα ψαξε αλλού για φράγκα. Επιπλέον, αν θες να κάνεις άλλες αλλαγές του τύπου Σχολές-Τμήματα-Πρόσωπα-Κονδύλια κλπ κλπ, μπορείς, αλλα πάντα με ΔΙΚΟ ΣΟΥ ρίσκο και ΔΙΚΑ ΣΟΥ μέσα."</div><div><br /></div><div>Στον δεύτερο άξονα κατι πάει να ψελλίσει για 3 ετή προγράμματα σπουδων. Έχουν φαγωθεί οι κερατάδες να το γυρίσουν σε Bachelor-Master κ.λπ., αλλά και πάλι δεν έχουν τα κάκκαλα (που λεν κι οι Πόντιοι) να το πούνε στα ίσια, επομένως καταφεύγουν στη λύση του "Εγώ δεν το 'πα! Μια σκέψη έκανα μόνο, τα Πανεπιστήμια ας αποφασίσουν μόνα τους!" Επίσης, μιλάει για ηλεκτρονικά συγγράμματα, καταργεί τη βαθμίδα του Λέκτορα, βάζει χρονικό όριο στο να ξεκουμπίζεται κάποιος απ'τη Σχολή και πολλά άλλα όμορφα πράγματα.</div><div><br /></div><div>Τέλος λέει πως οι φοιτητικές παρατάξεις δεν θα έχουν ρόλο στη συνδιοίκηση του Ιδρύματος (ωϊμέεεε!).</div><div><br /></div><div>Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα με τη σειρα. Πρώτοι αντέδρασαν στο νόμο οι Πρυτάνεις και ήταν φυσικό. Ποια άλλα μουνόπανα θα αντιδρούσαν σε κάτι που τους ξεβόλευε και χαλούσε τη συντεχνία τους (οι ταρίφες μήπως;) ; Αρχισαν να φωνάζουν πως είναι αντισυνταγματικό, πως είναι πρωτοφανές, φασιστικό και άλλες βαρύγδουπες φράσεις χτυπόντας παράλληλα κάτω το πόδι τους και σφίγοντας τα χέρια μπροστα στο στήθος σαν κοριτσάκια, επιμένοντας να γίνει αυτο που ήθελαν!</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><img src="http://kellyn.org/static/img/stock/angry-girl.jpg" border="0" alt="" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 424px; " /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); -webkit-text-decorations-in-effect: underline; "><br /></span></div><div><br /></div><div>Φυσικά, η κυβέρνηση τους έγραψε στις αρχιδάρες της (όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει τα τελευταία δυο χρόνια) και η Διαμαντοπούλου έφερε το νομοσχέδιο προς ψήφιση στη Βουλή. Εκεί, έπρεπε να το περάσουν πάσει θυσία και για το λόγο αυτό έγινε το εξής νταραβέρι: όλοι συμφωνούσαν επι της αρχής (εκτός απο τα κομμούνια και τους Συριζίτες) αλλά θα το ψήφιζαν εφόσον γίνονταν κάποιες τροποποιήσεις ή μαλλον μια βασική τροποποίηση όπως είπε η Άρης Σπηλιωτόπουλος: "να καταργηθεί το άσυλο". (Σ.τ.Σ.: Εκεί ήταν που ο Καρατζαφέρης χέστηκε απ'τη χαρά του. Τέτοια χαρά ούτε με το να δέρνει Πακιστανούς δεν θα 'παιρνε.) Το δέχεται λοιπόν η Άννα και βρίσκει ευκαιρία η κ. Σπηλιωτόπουλος να πεταξει δεύτερο μαργαριτάρι: "Επίσης πιστεύουμε ότι μια συμβολική συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή Πρύτανη, μ'ενα ποσοστο της τάξης του 5% θα ήταν καλό να εφαρμοστεί" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αυτό, φυσικά και δεν το δέχτηκε η Υπουργός γιατί σου λέει, δεν είναι να τους δώσουμε θάρρος αυτούς, θα μας πηδήξουν στο τέλος...</div><div><br /></div><div>Έτσι παρόλ'αυτά, έγινε τελικά το θαύμα και ψηφίστηκε με πλειοψηφία 250 βουλευτών ο νόμος για τα Πανεπιστήμια...</div><div><br /></div><div>Για μαντέψτε ποιοί αντέδρασαν τώρα; Οι φοιτητεεεές....</div><div><br /></div><div>Το θέμα είναι ΓΙΑΤΙ αντέδρασαν. Μήπως γιατί θίγονται; Μήπως γιατί έτσι έχουν μάθει; Ή μήπως γιατί έτσι τους "είπανε"; Λοιπόν, δε με νοιάζει. Στεγνά. Να πάνε να γαμηθούνε όλοι όσοι αντέδρασαν με καταλήψεις και extreme sports. Τα επιχειρήματά μου πάνω σ'αυτό είναι απλά:</div><div><br /></div><div>Τα Πανεπιστήμια από το 1982 (έτος εφαρμογής του ισχύοντος Νόμου-Πλαισίου) είναι ένα τεράστιο ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ! Οι φοιτητές εκλέγουν τους πρυτάνεις, οι παρατάξεις κόβουν και ράβουν και οι μπάχαλοι γαμάνε το Ασυλο. Και μέσα σε όλα αυτά, αν ρωτήσεις έναν φοιτητή θα σου πει: "Έλα μωρέ, τι με νοιάζει;" Προφανώς και δε σε νοιάζει μαλάκα γιατί βολεύεσαι κι εσύ από αυτή την κατάσταση. Μαθηματάκια σε περναει η ΔΑΠ, πάρτυ κάνει η ΠΑΣΠ, καταλήψεις κάνουν τα ΕΑΑΚ και δεν κάνεις μάθημα, μερακλήδικα πράματα, ε; </div><div><br /></div><div>Αντιδρούν για τη μη συμμετοχή των παρατάξεων στη συνδιοίκηση και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Τους φαίνεται πιο φυσιολογικό ο Πρύτανης να εκλέγεται από τη ΔΑΠ ή την ΠΑΣΠ, τους φαίνεται πιο φυσιολογικό οι λεγόμενοι "φοιτητοπατέρες" να είναι διδακτορικοί φοιτητές με διδακτορικό από τη γυναίκα του Πρύτανη. Τους φαίνεται λογικότερο να καταλαμβάνουν θέσεις καθηγητές, και στα εκλεκτορικά που τους επέλεξαν να συμμετέχουν οι πατεράδες και οι νονοί τους. Όχι κύριοι, οι παρατάξεις δεν έχουν καμια δουλειά στη συνδιοίκηση. Αντε γαμηθείτε, βγάλτε έναν εκπρόσωπο και στείλτε τον να κάνει τη δουλειά και αν δεν τον εμπιστεύεστε βάλτε και μια διάταξη στο καταστατικό του συλλόγου σας για να τον ελέγχετε. </div><div><br /></div><div>Αντιδρούν για τη συνδιοίκηση με εξωπανεπιστημιακούς. Όπα. Αντιδρας γιατί δε θες επιχειρηματία ή γιατί δε θες εξωπανεπιστημιακό; Για το πρώτο συμφωνώ, για το δεύτερο, αντε γαμήσου! Θέλω στο Πανεπιστήμιο μου να μπορούν να έχουν λόγο όλοι, από τον καθηγητή και τον φοιτητή, μέχρι τον δήμαρχο και τον ηθοποιό. Γι'αυτο λέγεται ΠΑΝ-ΕΠΙΣΤΗΜΙΟ! Η βλαμμένη η Υπουργός έκανε μια μνημειώδη δήλωση για πιθανή συμμετοχή ενός εφοπλιστή στη διοίκηση του Πανεπιστημίου Πειραιά. Όχι μαλάκω! Δεν έχει καμιά δουλειά το μουνόπανο ο εφοπλιστής στο τέταρτο πανεπιστήμιο που υπάρχει στο λεκανοπέδιο! Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να το κάνει τσιφλίκι του αφου ούτως ή αλλως μόνο οικονομικά και ναυτιλιακά εχει σαν τμήματα. Ασε που αν τους ρίξει κανα χοντρο μπαμπάκι θα του είναι και υποχρεωμένοι.</div><div><br /></div><div>Αντιδρούν στην κατάργηση του Ασύλου. ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΛΑΚΕΣ! Ρουφούσατε τα σκατα των αναρχικών τόσα χρόνια και δε λέγατε τίποτα. Ρουφούσατε τα σκατά των αναρχοαυτόνομων παρατάξεων και πάλι δε λέγατε τίποτα. Σας γαμούσαν 50 μπαχαλάκηδες το πανεπιστήμιο και αντι να τους μαυρίσετε στο ξύλο, παίζατε ξύλο μεταξύ σας οι ΔΑΠΟ-ΠΑΣΠΙΤΟ-ΠΚΣιτες και αν έκανε το λάθος ο Πρύτανης να καλέσει δυναμεις ασφαλείας για να στρώσουν την κατάσταση του τη στήνατε γιατί παραβίασε το Ασυλο! Βρε αρχίδια, βρε μηδενικά! Πρώτοι εμείς γαμήσαμε το Ασυλό μας! Αυτοί μπορεί να ήθελαν να το καταργήσουν εδώ και χρόνια, όμως εμείς τους δώσαμε την ευκαιρία. Και τώρα διαμαρτύρεστε; Τωρα είναι που θα ρουφήξετε τα σκατά σας! Και για να ξεκαθαρίσω: είμαι ΥΠΕΡ του Ασύλου. Γιατί τα μουνόπανα που το κατήργησαν εμένα μου κάνουν ζημιά που ήθελα να στήσω τον πομπό FM για τον Σύλλογό μου. Γιατί αν κάνω μια συνέλευση θα μπορεί να ερθει μέσα το αρχίδι ο μπάτσος (το αρχίδι, όχι το πιτσιρίκι που δεν τον πολυνοιάζει κιόλας) να μου κάνει ταυτοποίηση στοιχείων ή να με ρωτήσει "αν έχω κάτι πάνω μου, που δεν πρέπει να 'χω" Όσο για αυτους που πιστεύουν στην κατάργηση του ασύλου. Τι μας λες ρε φίλε; Ακου να δεις τι θα γίνει. ΌΤΑΝ καταργήσεις τη βουλευτική ασυλία ΤΟΤΕ να καταργήσεις και την Πανεπιστημιακή. Μέχρι στιγμής έχω να προσάψω πολύ βαρύτερες κατηγορίες για εγκλήματα σε βουλευτές, παρά σε φοιτητές ή μπαχαλάκηδες. Όπως ο βουλευτής που κυβερνά και ασκεί εξουσία έχει δικαίωμα για 4 χρόνια να βρίσκεται στο απυρόβλητο, έτσι κι εγώ ως φοιτητής με ριζοσπαστική και ρηξικεύλευθη σκεψη (το αντίπαλο δέος δηλαδή) έχω δικαίωμα για τα 4 χρόνια των σπουδών μου να μπορώ να λέω και να πραττω Ο,ΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ, εφόσον φυσικά δεν προξενώ σωματική βλάβη σε κάποιον και δε γαμάω την περιουσία κανενος. Γκε-γκε; </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Θα μπούνε λεει δίδακτρα, θα καθορίζουν οι επιχειρηματίες τους οδηγούς σπουδών και θα πληρώνουν τις ερευνες. Χμ...ίσως και να 'χουν δίκιο, αλλά θέλει συζήτηση. Δηλαδή, θα σε χαλούσε να έρθει η Nokia και να σου πεί "παρε αυτά τα φραγκα, παρε και αυτά τα μηχανήματα, στήσε το εργαστήριό σου και κάνε αυτήν την έρευνα για μένα. Μόλις την τελειώσεις και μου παρουσιάσεις τα αποτελέσματα μπορείς να κρατήσεις το εργαστήριο και τα φραγκα." ; Προσωπικά, καθόλου. Θα έπαιρνα εξοπλισμό τεράστιας αξίας, θα δούλευα σε κάτι γαμάτο, και θα έδινα τη δουλειά μου σ'αυτόν που στην ουσία ΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕ για να του την κάνω. Πού ειναι το κακό; Αν δεν μπούνε επιχειρηματίες στη διοίκηση και δεν αρχίσει το Πανεπιστήμιο να παίρνει ιδιωτικά κονδύλια για να συντηρείται τότε όλα είναι μια χαρα! Η έρευνα έρευνα και η διδασκαλία-διδασκαλία. </div><div><br /></div><div><br /></div><div>Για όλους τους παραπάνω λόγους ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΚΑΤΑΛΗΨΗ. Γουστάρω κουβέντα και σοβαρό διάλογο πρώτα οι φοιτητές μεταξύ μας. Το ξέρω ότι όλοι οι κομμουνιστο-αναρχο-αυτονομο-χαρούμενοι θέλετε να με σφάξετε και μετά να δώσετε την ένοπλη μάχη σας στο δρόμο, αλλά εγώ λέω να δούμε πρώτα που κάναμε εμείς λάθος. Λέω επίσης να περάσετε κανα μάθημα και να αφήσετε τα διήμερα κατήχησης, γιατί οταν βγείτε στην αγορά εργασίας 2 πράγματα μπορεί να συμβούν: ή να προσπαθείτε να τα βγάλετε πέρα με πεντακόσια ευρώ το μήνα, είτε να πιαστείτε από κάπου καλά και να κυκλοφορείτε με καινούργιο Golf TSI. Και στις δυο περιπτώσεις άχρηστα θα σας είναι. Στη διαβούλευση που έγινε για το νόμο-πλαίσιο ούτε η ΠΑΣΠ ούτε η ΔΑΠ, ούτε η ΠΚΣ/ΜΑΣ/ΠΑΜΕ ούτε τα ΕΑΑΚ, ούτε κανεις άλλος κατέθεσε καμια πρόταση σοβαρή και συγκροτημένη. Τώρα λέτε ό,τι σας κατέβει και αναπτύσετε την πολυπλευρη ιδεολογία σας. Που; Στα αμφιθέατρα και το Facebook; ΟΚ, εντάξει.</div><div><br /><div style="text-align: center;"><iframe width="420" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/lzvy3A-czE0" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!</span></b></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-2147443993332917445?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-35544190961944611372011-07-24T16:40:00.002+03:002011-07-24T17:02:10.030+03:00Οκ το παραδέχομαι, ειμαι κυνικός, αντικοινωνικός, απότομος και ορισμένες φορές μισάνθρωπος. Σαν αρκούδα δηλαδή...(ναι και στο μέγεθος!) Καταβάθος όμως το μόνο που κάνω είναι να κοιμάμαι και να καταβροχθίζω μέλι. Ποιος πούστης λόγος υπάρχει λοιπόν για να μου την μπαίνει κάποιος; Και αφου ξέρει ότι αν σηκώσω το χέρι μου και του ρίξω μια - και μονο μια - θα τον αποτελειώσω, γιατί το κάνει; <div><br /></div><div>Δυο πράγματα δεν αντέχω στους ανθρώπους: την επίδειξη και το να μην σκέφτονται ένα βήμα παραπέρα από το προφανές. Ανθρωπος που έχει και τα δύο για μένα είναι ο ορισμός του ανυπόφορου μαλάκα. Το γεγονός επίσης ότι συνεχώς πέφτω σε τέτοιες περιπτώσεις μου δείχνει ότι έχω κάτι που ελκύει αυτον τον τύπο ανθρώπου, και υποψιάζομαι ότι δεν είναι η ανυπέρβλητη γαματίλα μου (Hey, Panos...). Σήμερα όλως παραδόξως διαπίστωσα τον λόγο αυτό, που δεν είναι άλλος από την υπομονή μου. Αφήνω τον άλλο να μιλάει, να νομίζει, να ανοίγεται και ενώ βλέπω ότι το 97% όσων ακούω είναι μαλακίες, δεν του κατεβάζω κανένα καντήλι μπας και συνέλθει, αλλά τον αφήνω τον κερατά να λέει ή/και να κάνει. Όσπου φτάνει μια στιγμή που βλέπω ότι θεωρούμαι δεδομένος, ότι αυτός ο άλλος ξέρει (ή μαλλον καλύτερα, πιστεύει), ότι με μένα δεν υπάρχουν συνέπειες, ότι μπορεί να γαβγίζω αλλά δεν δαγκώνω... Κι εκεί είναι που παίρνει το θάρρος και αρχίζει να "χτυπάει" εμένα. </div><div><br /></div><div>Είχα πεί κάποτε, ότι αν κάθεσαι απεναντι από μια αρκούδα που την βλέπεις ότι είναι μεγάλη, δυνατή, αλλά δεν σε πειράζει και αρχίσεις να της πετάς πέτρες, ή να της ρίχνεις με καμιά πλαστική σφαίρα (γιατί προφανως δεν έχεις τα κότσια για κάτι καλύτερο) τότε το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να την πονέσεις και μετά να σε πάρει ο διάολος.</div><div><br /></div><div>Τίποτα δεν γράφω τυχαία, όλα στοχεύουν σε κάτι... Διάβασα την εξής φράση: "Γελάς, γιατί νομίζεις πως αστειεύομαι, μα εγω γελάω γιατί ξέρω οτι δεν αστειεύομαι καθόλου..." Την συμπληρώνω: "Γελάω όταν κάποιος είναι αστείος. Μόλις σταματήσω να γελάω, τότε κάποιος την έχει βάψει. Πολύ ασχημα..."</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-3554419096194461137?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-77077718532181718582011-07-06T22:10:00.002+03:002011-07-11T15:22:40.660+03:00<p style="margin-bottom: 0in">(Το άρθρο είναι γραμμένο λίγο καιρό πριν, αλλά με εξεταστικές και τα σχετικά τώρα το ρετουσάρισα και είπα να το βγάλω. Δε με νοιάζει αν μου θυμώσετε, δε με νοιάζει αν με πείτε μαλάκα. Είναι η αμεσοδημοκρατία που ζητάτε: σηκώνομαι και μιλάω και σ'οποιον αρέσει...)</p><p style="margin-bottom: 0in">Τις τελευταίες δυο μέρες βλέπω παντού το ξενόφερτο, ή μάλλον ισπανόφερτο κύμα των αγανακτισμένων να εμφανίζεται και να δίνει βροντερό παρόν σε δρόμους, πλατείες και μνημεία. Πρόκειται ουσιαστικά για την μαζική έκφραση της οργής και της αγανάκτησης των πολιτων απέναντι στους πολιτικούς μέσα από ειρηνικές, μαζικές κινητοποιήσεις σε κομβικά σημεία των πόλεων ολόκληρης της χώρας. Τα ΜΜΕ φρόντισαν να το προβάλουν αρκετά, ενω με τη βοήθεια του μεγάλου σκουπιδότοπου (σε κάθε σκουπιδότοπο βρίσκεις πάντα κάτι χρήσιμο, το τονίζω αυτό) που λέγεται Internet, η φήμη του κινήματος έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Μέχρι και συνάδελφοι συμφοιτητές κατέβηκαν ώστε να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους “χωρίς ομάδες, χωρίς κόμματα, χωρίς ιδεολογία” όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν σε ανακοίνωση που τοιχοκόλλησαν στη σχολή. Φυσικά δεν μπορούσα παρά να εκφράσω και τη δική μου άποψη επι του θέματος, ξεχνώντας για μερικά λεπτά (και για άλλη μια φορά) τον ορθολογικό, διπλωματικό, πολιτικό μου λόγο. Κοινώς, θα πω κι εγώ την αποψάρα μου γινόμενος κάφρος για άλλη μια φορα.</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"> Κίνημα των αγανακτισμένων; Κίνημα των οργισμένων πολιτών; Κίνημα ενάντια στην εισαγωγή της μπανάνας Chiquita; Είστε για τον πούτσο! Δεν σας γουστάρω, δεν σας πιστεύω και κυρίως δεν σας ακολουθώ με καμιά Παναγία, κυβέρνηση ή οποιαδήποτε ουράνια ή επίγεια εξουσία. Φυσικά δεν λέω ότι δεν είστε οργισμένοι, αγανακτισμένοι και όλα τ'άλλα ωραία που λέτε ότι είστε. Κι εγώ είμαι, κι εγώ τους μισώ, κι εγώ θέλω να διαδηλώσω και να διαμαρτυρηθώ για αυτό το σάπιο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό σύστημα, που έχει σαπίσει τόσο πολύ που ψόφησαν και σάπισαν και τα σκουλήκια που τρέφονταν από αυτό. Όμως έχω τσατιστεί πολύ περισσότερο μαζί σας. Από πότε αγανακτήσατε; Από τότε που μπήκαμε στο μηχανισμό στήριξης μήπως; Από τότε που άρχισαν να επιβάλλονται έξωθεν τα σκληρά οικονομικά μέτρα που έχουν γαμήσει τους πάντες και τα πάντα μήπως; Ή μήπως από τότε που άρχισαν οι απολύσεις, οι μετατάξεις, το ψαλίδισμα των μισθών και των συντάξεων; Ναι ε; Κουνατε το κεφάλι, το ξέρω σκατιάρηδες. Θέλετε τώρα να σας θυμίσω από πότε αρχισαν όλα αυτά; Πριν ένα χρόνο ζώα. ΠΡΙΝ ΕΝΑΝ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ! Το 2010, τη χρονια που μας πέρασε, 2 χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και 2 χρόνια πριν την γαμημένη συντέλεια του κόσμου! </p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"> Μετά τη Μεταπολίτευση, δηλαδή το 1974 για τους ανιστόρητους, διαδέχθηκαν την εξουσία στο Ελληνικό κράτος δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Με μικρότερα ή μεγαλύτερα διαστήματα εναλλαγής αυτά τα δύο κόμματα μονοπώλησαν την πολιτική σκηνή της χώρας (και συνεχίζουν να το κάνουν) επί 37 και κάτι χρόνια. Σ'αυτά τα 37 χρόνια περιμένετε να σας πω ποιος τομέας σημείωσε ανάπτυξη στην Ελλάδα...περιμένετε...Για μισό...κανένας! Κανένας απολύτως τομέας δεν σημείωσε ανάπτυξη στην Ελλάδα και αν νομίζετε πως γίνομαι σκληρός, άδικος ή ισοπεδωτικός, πολύ ευχαρίστως να σας απαριθμήσω μερικά από τα μαργαριτάρια μας: </p> <p style="margin-bottom: 0in"><i><u><b>Συγκοινωνίες:</b></u></i> Μηδέν! Η Τσεχοσλοβακία είχε μετρό απο το 1970 κι εμείς το 2002! Στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Σοβιετική Ένωση, το τραίνο ήταν πρώτη επιλογή για τη μεταφορά, με σιδηροδρόμους που ολοένα κι εξελίσσονταν και εμείς έχουμε ακόμα καρβουνιάρηδες που κάνουν το Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε 8 ώρες! Αφήστε που όλη η Δυτική Ελλάδα είναι αποκλεισμένη και αποκομμένη από το σιδηροδρομικό δίκτυο λές και είναι τα καταραμένα μέρη, μακριά απ'τον πολιτισμό. Αυτοκινητόδρομοι; Ποιον να πιάσω; Το πέταλο του Μαλιακού; Τα Τέμπη; Ή τις στρατιωτικές κωλογέφυρες του Αξιού που λειτουργούσαν κανονικότατα μέχρι και στις αρχές της δεκαετίας του '90; </p><p style="margin-bottom: 0in">“Για κάτσε ρε αδερφέ”, θα πείτε. Έχουμε και μια Εγνατία, μια Αττική οδό, μια γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Πότε τα κάναμε όλα αυτά όμως ρε μάγκες; Πριν 10 χρονια μήπως; Μας πήρε 30 σχεδόν χρόνια για να αποκτήσουμε τις αυτονόητες υποδομές και αυτές εν όψει Ολυμπιακών; Υποδομές που βρίσκονται ακόμα "σε στάδιο αποπεράτωσης" ή μπαλόνωνται κάθε τρεις και λίγο; Παράδειγμα πολιτισμού μπουρτζοβλαχοι: Οι Γερμανικοί αυτοκινητόδρομοι (οι Autobahn, που τόσο πολύ αρέσει στους λαζογερμανούς να εκθειάζουν κάθε καλοκαίρι που έρχονται στην Ελλάδα) υπάρχουν από το 1935 με μέγιστα όρια ταχύτητας τα 420 χμ/ώρα (καλα διαβάσατε: ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ ΕΙΚΟΣΙ). Να μην αναφέρω τα τραμ, τα λεωφορεία και τους ποδηλατόδρομους που ενώ θα μπορούσαν να έχουν λύσει το πρόβλημα της μετακίνησης στις πόλεις, και όμως ποτέ δεν σχεδιάστηκαν, ποτε δεν έγιναν και όταν έγιναν ήταν τόσο πρόχειρα που πραγματικά καλύτερα να πήγαινες με τα πόδια. </p> <p style="margin-bottom: 0in"><i><u><b>Βιομηχανία:</b></u></i><span style="font-style: normal"><span style="text-decoration: none"><span style="font-weight: normal"> Μηδέν στο τετράγωνο! Ποιά βιομηχανία; Τι παράγουμε στην Ελλάδα; Καθίστε και σκεφτείτε το. Αυτοκίνητα; Ηλεκτρονικά; Φάρμακα; Πρώτες ύλες (μεταλλεύματα, ξυλεία κλπ); Στρατιωτικό εξοπλισμό; Βιομηχανικό εξοπλισμό; Τι στο διάολο παράγει αυτή η χώρα; Τίποτα. Όλα είναι εισαγόμενα.ΟΛΑ. Ακόμα και παλιές παραδοσιακές μας βιομηχανίες όπως η κλωστουφαντουργία, καταφέραμε να τις εκφυλίσουμε τόσο πολύ ώστε να τις κλείσουμε. Τη δεκαετία του '70 η Ιταλία μαστιζόταν από ένα πολύ ασταθές πολιτικό κλίμα, με τη μια κυβέρνηση να διαδέχεται την άλλη, εκλογές να γίνονται σχεδόν ανα χρόνο και οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις να είναι πλέον ο κανόνας. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν άλλαξαν την βιομηχανική τους πολιτική και σχεδιασμό. Κανείς και καμιά κυβέρνηση. Και δόξα το Θεό έχουν μια από τις πιο ισχυρές βιομηχανίες στην Ευρώπη. Το ίδιο και οι Γερμανοί αλλά και οι Γάλλοι, οι Τσεχοσλοβάκοι, οι Ισπανοι. Εμείς όμως... Κάθε κόμμα που ερχόταν στην κυβέρνηση ήταν πιο "ρηξικέλευθο" από το προηγούμενο. Νέα βιομηχανικά πρότυπα, νέες συμφωνίες, νέο "μοντελο ανάπτυξης" (έχω σιχαθεί να το ακούω αυτο). Και με τις παλιές; Στον πούτσο μας! Τι μας νοιάζει εμάς τι συμφωνίες είχαν γίνει και αν συνέφεραν ή οχι το κράτος. Ήταν των άλλων, άρα ήταν κακές, ήταν ρουσφέτια, ήταν απόπειρα διασπάθισης του δημόσιου χρήματος. Εξ'ορισμού όμως.</span></span></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span style="font-style: normal"><span style="text-decoration: none"><span style="font-weight: normal"><br /></span></span></span></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"><i><u><b>Παιδεία:</b></u></i><span style="font-style: normal"><span style="text-decoration: none"><span style="font-weight: normal"> Τώρα θα σας τον φερμάρω καλά... Για ποιά παιδεία; Για ποιά εκπαίδευση να μιλήσω; Για το δημοτικό και τα άθλια βιβλία του; Το σχολείο μου που έμοιζε με πτέρυγα του Κορυδαλλού, ή τους δεκάδες δασκάλους για τους οποίους έχω ακούσει τα χειρότερα; Για την αυλή με το τσιμέντο πουπέφταμε και σακατευόμασταν ή που μας έβαζαν να μαθαίνουμε παραδοσιακούς χορούς την ώρα της Γυμναστικής; Σας την έσπασα; Αυτό θα είναι καλύτερο... Το Γυμνάσιο και το Λύκειο το θυμάστε; Με τα επίσης αθλια βιβλία που τολμούσαν να τα αποκαλούν βιβλία ενώ ήταν εκτρώματα, τους ψυχάκηδες καθηγητές, τα απαίσια κτίρια, τα 12άρια της μαλακισμένης της καθηγήτριας των Γερμανικών επειδή δε με γούσταρε, την άκρως μη αποδωτική διδασκαλία; Την μαλακία των Πανελλαδικών; Το αγχος για να μπεις σε μια σχολή, γιατί είχες ξεχάσει τη διασκέδαση από τα 16 σου, αφού μόνος στόχος ήταν οι Πανελλήνιες; Ή μήπως την παραπαιδεία που ανθεί, με φροντιστήρια, ιδιαίτερα, κλπ;</span></span></span></p> <p style="margin-bottom: 0in; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none"> Για το Πανεπιστήμιο δεν θα πω τίποτα. Δεν έχω κουράγιο πια, γιατί είμαι μέσα σε αυτό και θα πρέπει να γράψω δεκατρεις σελίδες. Όταν τελειώσω θα γράψω βιβλίο. Ο νοών νοείτω.</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in"><i><u><b>Οικονομία:</b></u></i><span style="font-style: normal"><span style="text-decoration: none"><span style="font-weight: normal"> Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα, δεν έχει καμιά αναπτυξη, καμιά επένδυση, καμιά εσωτερική κινητήριο δύναμη, με τι ζει; “Με δανεικάαααα.” Και οι πολιτες της με τι ζουν; “Και αυτοί με δανεικάαααα...” Και τι είναι πιο πιθανό να γίνει κάποτε; “Να σταματήσουν τα δανεικάαα...” Και; “Να τα ζητήσουν πίσωωωω...” Πολύ ωραία. Κάθε νοικοκυριο στην Ελλάδα είναι χρεωμένο με 100.000 ευρώ. Και δεν είναι ο καταμερισμός του δημόσιου, αλλά του κοινού ιδιωτικού χρεους, κυρίως απέναντι στις τράπεζες. Οι τράπεζες δανείζονταν (δέχονταν καταθέσεις δηλαδή) με επιτόκιο 3% και δάνειζαν με επιτόκιο 18%. Η κοινή λογική λέει ότι για να έχει μια τράπεζα ένα ικανοποιητικό κέρδος θα πρέπει το επιτόκιο δανεισμού της να είναι 5, 6, 7, 8, 10 μονάδες στη χειρότερη, πάνω από το επιτόκιο καταθέσεων. Αυτό όμως ήταν 15 μονάδες! Αν δεν είναι κλέψιμο αυτό, τότε τι είναι; Και σαν να μην έφτανε αυτη η οφθαλμοφανέστατη απάτη, το κάθε σπίτι είχε 2-3 πιστωτικές κάρτες και άλλα 2-3 δάνεια, καταναλωτικά, στεγαστικά, κ.α. Και πόσες καταθέσεις....; ΚΑΜΙΑ! Γιατί οι μέσοι μισθοί μιας οικογένειας πήγαιναν για να αποπληρωθούν τα δάνεια! </span></span></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span style="font-style: normal"><span style="text-decoration: none"><span style="font-weight: normal">Σε παρόμοια κατάσταση ήταν και το κράτος. Πίναμε μπύρες και είχαμε άλλους 14 μαλάκες να μας δίνουν έτοιμο χρήμα. Το τι επιχορηγήσεις, ευρωπαικά κονδύλια, κοινοτικό χρήμα φάγαμε, δε λέγεται! Τους ρημάξαμε κανονικά με, μίζες, υπερτιμολογήσεις, εισάγοντας ξένα προιόντα και εμφανίζοντας τα σαν ελληνικά... Τώρα ήρθαν και τα ζητάνε πίσω και το καλύτερο ξέρετε ποιο είναι; ότι για να τους τα επιστρέψουμε πήραμε δάνειο... από αυτούς! </span></span></span></p><p style="margin-bottom: 0in"><span style="font-style: normal"><span style="text-decoration: none"><span style="font-weight: normal">Καλές κομπίνες ήταν όμως ε; Έτσι δεν είναι; Αφου κι εσείς το παραδέχεστε. Μάγκες οι Έλληνες...</span></span></span></p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none">Δεν ήταν όμως μόνο αυτά... Ρουσφέτια, δημόσιο, βολέματα στο δημόσιο, καμια αδειούλα, καμια μετεγγραφούλα... Όλα πήγαιναν ρολοι. Και μας άρεσε. Γιατί μπορεί να τρώγανε οι πολιτικοί, μαζί τους όμως τρώγαμε κι εμείς. Ο καθένας ό,τι μπορούσε. Ετσι δεν είναι; Ετσι είναι...</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none"> ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΤΕ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ; Γιατί δεν αγανακτούσατε όταν κλέβατε; όταν βολέυατε τους γιους και τις κόρες σας στο δημόσιο; Γιατί δεν αγανακτούσατε όταν πληρώνατε τη χωριάτικη 7 ευρώ στο κωλονήσι; Που είμαστε και περήφανοι για τη βαριά βιομηχανία μας, τον τουρισμό... Σκατά στα μούτρα μας! Γιατί δεν αγανακτούσες μαλακα γονιέ όταν πλήρωνες δέκα χιλιάρικα στα φροντιστήρια για να περάσει το παιδί σου στο Πανεπιστήμιο; Το Σύνταγμα λέει δημόσια και δωρεαν παιδεία, το ξέρεις; Το ξέρεις. Αλλα δεν αγανάκτησες ποτέ γι'αυτο. Έστελνες το παιδί σου στα ιδιωτικά και μου το παίζει κι αυτό μαζί με σένα, αγανακτισμένο! Ούτε για το τραίνο που δεν έχεις αγανάκτισες ποτέ. Ουτε για τον κόσμο που χάνεται στους κωλόδρομούς σου. Ούτε για την περαίωση που σαν μαλάκας πλήρωνες (και εξακολουθείς να πληρώνεις) τόσα χρόνια, για να μη σε ελεγξει η εφορία, γιατί είχες λερωμένη τη φωλιά σου. Ούτε αγανακτησες ποτέ για τα νοσοκομεία σου, και τις πουτάνες χοντρες νοσοκόμες που φέρονται στους αρρώστους σαν παρταλια και τους γιατρούς που ακουμπούσες το φακελάκι. “Αφού μπορώ γιατί να μη τα δώσω;” Αυτο δεν έλεγες; Αμ, δεν τα είχες μαλάκα! Δανεικά ήταν το ακουσες; ΔΑΝΕΙΚΑ! Δεν αγανάκτησες όταν μου έφτιαξες το Πανεπιστήμιο στο κωλοχώρι σου και δεν είχες ούτε τα στοιχειώδη να μου προσφέρεις! Αγανακτάς όμως που θα το κλείσουν και θα χάσεις τα φράγκα από τις γκαρσονιέρες και τα σουβλάκια.</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none"> Όλοι εσείς οι αγανακτισμένοι λοιπόν, πάρτε το μπούλο. Γιατί ΚΑΙ εσείς τα γαμήσατε όλα τόσο πολύ, που ξεχείλωσαν και τώρα δεν μαζεύονται με τίποτα. Εγώ δεν πρόκειται να σας στηρίξω. Όχι γιατί δεν είμαι αγανακτισμένος. Είμαι. Αλλά όχι μόνο με τα μεγάλα κοπρόσκυλα, αλλά και με σας, τα μικρά. Δεν πρόκειται να σας βοηθήσω να βγείτε από το λάκκο που βοηθήσατε να φτιαχτεί για όλους μας και τώρα όλοι πέσαμε μέσα. Θα βοηθήσω αυτούς που το αξίζουν. Τα μυαλά, τους πραγματικούς επαναστάτες, τους πρωτοπόρους, το νέο αίμα. Αυτούς που φωνάζουν τις ιδέες τους και όχι την αγανάκτησή τους. Αυτούς που μπορούν να με αλλάξουν. Εσείς είχατε την ευκαιρία σας και το κάνατε, με αλλάξατε. Ας έρθουν οι επόμενοι τώρα. Με αυτούς θα αλληλοβοηθηθώ για να βγούμε από αυτόν τον λάκκο. Και μόλις βγούμε υπόσχομαι να σας θαψουμε και να κατουρήσουμε πάνω σας.</p><p style="margin-bottom: 0in; font-style: normal; font-weight: normal; text-decoration: none">Καλή τύχη στο κίνημά σας. (Δεν το λέω και από καρδιάς, απλά πρέπει να κρατάμε τους τύπους... Αν αποτύχετε, μπορεί και να ρίξω ένα γύρω σεξ από τη χαρά μου για πάρτη σας. Εν ολίγοις δηλαδή, καλό ψόφο...)</p> <p style="margin-bottom: 0in"><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7707771853218171858?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-64966974122994600532011-04-29T04:22:00.002+03:002011-04-29T04:53:15.398+03:00Δεν σκεφτομαι τι γράφω. Για την ακρίβεια και σκεφτομαι και γράφω, απλώς οι δυο διαδικασίες δεν λειτουργουν παράλληλα και συμπληρωματικά, αλλά ανεξάρτητα και απομονωμένα η μια απο την άλλη. Brainstorming λεγεται. Δε βαριέσαι...<div><br /></div><div>Πάει καιρός (ω, τι παράξενο) από τότε που έγραψα για τελευταία φορά στο ιστολόγιο, και αισθάνομαι λίγο σαν να είμαι ο άπιστος εραστής που επιστρέφει στην παλιά του αγάπη. Εκείνη που ξέρει πως είναι αληθινή και που κάπου βαθιά μέσα του τη θεωρεί και λίγο δεδομένη. Κακό πράγμα να επηρεάζεσαι απ'τη Σάρα Τζεσσικα Πάρκερ, ειδικά όταν είσαι 21 χρονώ ακρίδα που λέει και ο κολλητός.</div><div><br /></div><div>Βασικά θέλω να επιτεθώ αρχικά κάπου. (Σ.τ.Σ: Αν το δια βάσεις θα παρεις πρέφα οτι πρόκειται για σένα. Χαμογελάς ε, σκατιάρη...;) Κάνοντας το γνωστο μεταμεσονύκτιο searching, ήτοι ψαχούλεμα στο facebook, διαπίστωσα μια αλλαγμένη profile picture. Λεω λοιπόν: "Ουάου, that's really good..." και στο καπάκι στραβομουτσουνιάζω και σκεφτομαι "Ρε γαμω τα μενιρ του Οβελιξ, ΓΙΑΤΙ αλλαξες τη φωτογραφία σου; Μια χαρά ηταν η προηγούμενη, ασε που πλέον την είχες 3 χρόνια και την είχα συνδεσει απεύθειας με την πάρτη σου, κάτι σαν DMA (Direct Memory Access. Παραπέμπω στην Wikipedia για τους ανιδεους.)" Ομως όχι. Όχι, δεν ήταν αυτό. Ήταν το δεδομένο ρε παιδί μου. Μια αλφα κατάσταση την οποία την ήξερα και με βόλευε, όχι γιατί μου πρόσφερε κάτι, αλλά γιατί έμενε εκεί, στάσιμη όλον αυτο τον καιρό. Και δυστυχώς με ταρακούνησες. Όχι εσυ, ούτε η φωτογραφία σου. Η αλλαγή αυτή όμως μου απέδειξε ότι τελικά όλα αλλάζουν γύρω μου, αργά ή γρήγορα. Και ίσως να μην είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω αυτες τις αλλαγές...<br /></div><div><br /></div><div>Συμβάν #2, για να πέσω και για ύπνο σιγα σιγα... Γυρνούσα μετά από έξοδο με τον κολλητό, τον αδερφο και μια φίλη. Κάτι δεν παει καλά και δεν είναι πλεον ιδέα μου. Δυο καρπουζια σε μια μασχάλη δεν κρατιούνται που λεει και ο θυμόσοφος λαός μας. Πόσα προσπαθώ να κρατήσω; Καμια πεντ' έξι... Ανα ποφευκα κάποια θα πεσουν. Αλλά γιατι πάντα να μην μπορώ να κουβαλήσω όλα τα καρπούζια; Αφού μ'αρέσει... Πολύ άγχος, ε; Θα πεθανω νεος τελικά...</div><div><br /></div><div>Φιλια στα μούτρα</div><div><br /></div><div>Υ.Γ. Ακομα να κλεισω το ρημάδι το facebook.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-6496697412299460053?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-80800002062154803492010-12-12T03:51:00.000+02:002010-12-12T04:02:46.063+02:00Σήμερα, 12 Δεκεμβρίου κάπου στις 3 και τέταρτο. Μόλις γύρισα από το πάρτυ που διοργανώσαμε στο "άλλο τμήμα" (βλ. Μηχανολόγοι Μηχανικοί) για να ενισχύσουμε οικονομικά τον αγώνα (σαν "σύντροφος" μπολσεβίκος ακούγομαι! :P ). Το κρύο τρυπάει μέχρι το κόκκαλο, ειδικά αυτή την ώρα και ειδικά αν μεχρι και την προηγουμενη βδομάδα κυκλοφορούσες άνετα με κοντομάνικο κι ένα μπουφανάκι. Μείον τέσσερις είναι αυτοί, δεν είναι παίξε-γέλασε! Η κατάληψη στα Πολυτεχνικά τμήματα συνεχίζεται ήδη επί 11 μέρες, αν τις μετράω σωστα και για να είμαι ειλικρινής, δεν έχουμε κανένα εχέγγυο ώστε να σταματήσουμε. Αυτό βέβαια δεν με αποτρέπει από το να σκέφτομαι τα Χριστούγεννα που σε λίγο πλησιάζουν (η αγαπημένη μου εποχή, τα 'χουμε πει αυτά) και ακόμα περισσότερο το χιόνι, που τα δελτία καιρού προμηνύουν εδώ και 2 μέρες.<br /><br />Είναι λίγο σουρεάλ η όλη κατάσταση. Και το σκεφτόμουν σήμερα. Μια κατάληψη Πανεπιστημίου, στην οποία τα δυο τμήματα που θίγονται συνεργάζονται απόλυτα, σε καθημερινή βάση, χωρίς κομματικές-παραταξιακές αφίσες, με πλήρη συντονισμό και επίγνωση του τι κάνουν. Πανελλαδική πρωτοτυπία. Και σαν να μη φτάνει αυτό, βρίσκομαι στη θέση του Προέδρου ενός εκ των δύο Φοιτητικών Συλλόγων, εξ'αιτίας μιας πολύ συγκεκριμένης κατάστασης. Ο νοών νοείτω.<br /><br />Και ο έχων ότα ακούειν, ακουέτω, θα έλεγε κανείς. Brainstorming. Ας τα βάλουμε σε μια σειρά. Η κατάληψη των Πολυτεχνικών Τμημάτων, των Μηχανικών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών (όπου είμαι εγώ) και Μηχανολόγων Μηχανικών ξεκίνησε με αφορμή τις δηλώσεις της Αυτού Μεγαλειότητος κ. Ιωάννη Μανωλόπουλου περι συγχωνεύσεως μας με τα ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας. Η αντίδραση της φοιτητικής κοινότητας ήταν σχεδόν ακαριαία. Το Δ.Σ. δεν ήταν παρόν κι έτσι ζήτησα τις υπογραφες τουλάχιστον του ενός τετάρτου των συμφοιτητών μου για να έχω το δικαίωμα να συγκαλέσω Γενική Συνέλευση. Ταυτόχρονα, το Δ.Σ. των Μηχανολόγων συγκάλεσε και αυτό Γενική Συνέλευση κι έτσι συνεννοηθήκαμε να γίνει σε κοινό χώρο, την ίδια ώρα και να παρθούν κοινές αποφάσεις. Έτσι κι έγινε. Στις 2 το μεσημέρι ανακοινώθηκε η Διατμηματική Γενική Συνέλευση και στις 6 το απογευμα ήδη συνεδρίαζε. Στις 12 το βράδυ η αποφάση είχε ήδη παρθεί: Κατάληψη των δύο τμημάτων, πορεία στο κέντρο της πόλης την επομένη και άμεση συνάντηση των εκπροσώπων με την Διοικούσα Επιτροπή. Δεν πήραμε διαβεβαιώσεις για όσα ζητήσαμε, κι έτσι η κατάληψη συνεχίστηκε μέχρι και σήμερα, και μέχρι και τη Δευτέρα όπου θα αναμένουμε νεώτερα. Παρεμπιπτόντως, τελείωσε και η σύνοδος των Πρυτάνεων στο Λαύριο οπότε έχουμε πολλά νεώτερα.<br /><br />Τώρα σχετικά με τα όσα ανέφερα περι Προεδρίας. Μου έλαχε σ'αυτήν την τόσο κρίσιμη περίοδο να κατέχω τη θέση του Προέδρου του Δ.Σ. του Φοιτητικού Συλλόγου του τμήματος μου. Δύσκολο θα πεί κανείς, και δίκιο θα 'χει. ΌΜΩΣ! Κάποιος πού*της φταίει γι'αυτο. Κάποιον πρέπει να κατηγορήσω. Όχι γιατί δεν μου αρέσει, ή γιατί δεν μπορώ. Μα γιατί όντως υπάρχει κάποιος για να κατηγορήσω! Και αυτός ο κάποιος μπορεί να πάει στο διάολο τώρα, γιατί βρίσκομαι σε μια σχολή χωρίς να έχω όλα τα επαγγελματικά μου δικαιώματα, που κάνει κατάληψη όχι για πλάκα μα για να επιβιώσει, και γιατί τραβάω ένα από τα μεγαλύτερα ζόρια ever. Μου αρέσει, το γουστάρω αυτό που κάνω, αλλά εσυ κύριε κάποιε, αντε πηδ*ξου!<br /><br />Και ερχόμαστε στο "γνωστό μέρος"... Χριστούγεννα πλησιάζουν λοιπόν, ωραία εποχή, με τα δωράκια της, τις βόλτες της, το γιορτινό κλίμα... Όμορφα πραγματα! Και σκέφτομαι πότε θα μπορέσω επιτέλους να γυρίσω σπίτι μου. Να δώ και πάλι τη Θεσσαλονίκη ντυμένη και στολισμένη με τα Χριστουγεννιάτικά της, να κάνω τις βόλτες μου στο κέντρο και την Τσιμισκή και να χαζέψω βιτρίνες με την παρέα που θα 'χω μαζί μου. Να περάσω από το γνωστό μέρος, και μετά να δώσω ραντεβού σ'ενα άλλο γνωστό μέρος και να πάω για καφεδάκι και τα σχετικά... Και να πώ κάτι καινούργιο στη Μιμή, που θα την αφήσει με το στόμα ανοιχτό, ένα απόγευμα που θα 'μαστε μαζεμένοι σε κάποιο σπίτι για καφέ...<br /><br />Άσχετο... Το γόνατό μου χειροτερεύει. Λές, αμα πάω για MRI να με βγάλουν τελείως σκάρτο; Πραγματικά είναι το μόνο που μπορεί να χαλάσει τα Χριστούγεννά μου. Είμαι τόσο κουρασμένος από τα όσα έχω φορτωθεί που πραγματικα, 2-3 μέρες δεν θα κάνω ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα στις διακοπές. Περιμένουμε λοιπόν...<br /><br />Υ.Γ.: Ειλικρινά νομίζω ότι θα κερδίσουμε τον αγώνα. Φτιάξαμε ένα μεγάλο όπλο, με μεγάλη ακρίβεια και το γεμίσαμε με πολλή οργη. Δεν τους συμφέρει να το χρησιμοποιήσουμε... Τεσσερις παρα δέκα πάλι. Καληνύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-8080000206215480349?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-65737457369980966492010-12-05T12:51:00.002+02:002010-12-05T12:55:01.312+02:00Αγαπητοί αναγνώστες,<br /><br />συνηθίζω να μακρυγορώ και να υπερ-αναλύω τα πράγματα. όμως δεδομένης της πίεσης χρόνου αλλά και των καταστάσεων οφείλω να σας πληροφορήσω για το πρόβλημα με δυο λόγια. Και συγκεκριμένα με ένα link: <a href="http://news-uowm.blogspot.com/"> http://news-uowm.blogspot.com/</a><br /><br />Περισσότερα, μετά τη λήξη.<br /><br />Θωμάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-6573745736998096649?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-78353349997510679322010-11-19T10:03:00.002+02:002010-11-19T10:07:57.494+02:00Λοιπόν, αυτή η ανάρτηση γίνεται on-line από Πάτρα και μάλιστα από το wireless του συνεδριακού κέντρου του Πανεπιστημίου! Το ΣΦΗΜΜΥ (Συνέδριο Φοιτητών Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών) 4 έχει ξεκινήσει πλέον και επίσημα, και αναμένουμε την έναρξη του πρώτου session! Για περισσότερες λεπτομέρειες, we'll keep in touch για τις επόμενες ώρες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7835334999751067932?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-15726809842477372142010-11-13T18:42:00.006+02:002010-11-13T23:02:18.810+02:00<div style="text-align: justify;">Ως γνωστός ανεύθυνος, τεχνοκράτης αλλοπαρμένος, με θεοπάλαβες ιδέες και ακόμα πιο θεοπάλαβες πράξεις, αποφάσισα να παρεκκλίνω της ροής των όσων ήθελα να αναρτήσω, και να βάλω σφήνα (επιστημονικός ορισμός είναι το "βάζω σφήνα" ! :Ρ) ένα άρθρο που προέκυψε ύστερα από μια κουβέντα της πλάκας μ'ενα φιλο χθές το βράδυ. Για να σας μεταφέρω λιγάκι και στο κλίμα της χθεσινής βραδιάς, θα σας πώ μόνο ότι μετά από τις μπύρες με την παρέα, πήγαμε και παίξαμε μπάλα στην ταράτσα του παλιού μου δημοτικού! Οπότε καταλαβαίνετε...<br />Μεγαλώσαμε, γαιδουρέψαμε, και ακόμα η ίδια τρέλα που είχαμε κάποτε εξακολουθεί να μας βολοδέρνει. Το ερώτημα είναι: η τρέλα αυτή είναι της τωρινής ή μήπως της περασμένης ηλικίας μας; Μήπως φερόμαστε σαν παιδιά ενώ πρέπει να σοβαρευτούμε, ή μήπως φερόμασταν σαν μεγάλοι ενώ έπρεπε να φερόμαστε σαν παιδιά;<br /><br />Η συζήτηση ξεκίνησε από τις πρώτες μας σεξουαλικές εμπειρίες, αλλά γρήγορα επεκτάθηκε και σε άλλα πράγματα. "Όταν έπρεπε να πιάνω το κωλαράκι καμιάς συμμαθητριάς μου και να παίζω μπουκάλα στην τριήμερη, εγώ μάζεψα λεφτά και πήγα στο πρώτο μπουρδέλο που συνάντησα στο Βαρδάρη..." έτσι ακριβώς είπε ο... τελος πάντων ένα φιλαράκι. Και συνέχισε... "Όταν έπρεπε να έχουμε γλυφιτζούρια στο στόμα, εμείς είχαμε το τσιγαρλίκι... και όταν έπρεπε να κάνουμε κόντρες και να τρώμε τα γόνατά μας με τα ποδήλατα και τα skates, εμείς σκοτωνόμασταν με κλεμμένα μηχανάκια..." Σκληρή γλώσσα, μα έκρινα σκόπιμο να μεταφέρω ακριβώς την ατμόσφαιρα... Όσο αυτός μιλούσε, σκεφτόμουν κι εγώ τα δικά μου... Τι έπρεπε να κάνω και τι έκανα... Όταν έπρεπε να παίζω μπάλα, έπαιζα με σκληρούς δίσκους και το λήμμα της εγκυκλοπαίδειας για το πως θα φτιάξω τετρανιτρικό πενταερυθρίτη... Ασχετα που δεν έφτιαξα ποτέ. Όταν έπρεπε να κάνω την επανάστασή μου σαν έφηβος, έλεγα "που θα πάει, θα φύγω... και τότε θα δουν αυτοι..." Κι έφυγα... Και φεύγω... Και όλο μου λείπει κάτι, και όλο φεύγω ψάχνοντας το. Και αυτοί δεν είδαν ποτέ...<br />Σχεδόν βουρκώνω όταν με θυμάμαι πιτσιρίκο. Γιατί ό,τι έλεγα τότε λέω και τώρα... "Θα δουνε αυτοί, θα γυρίσω σε λίγα χρόνια και θα με δείχνουν με το δάχτυλο. Θα με βλέπουν και θα τρομάζουν από την αλλαγή...". Τέλειωσα το δημοτικό το 2001. Όταν ξαναπήγα ήταν ξημερώματα Σαββάτου, κάπου στο 2010. Και έπαιξα μπάλα στην ταράτσα του... Δίκαιο, ε;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-1572680984247737214?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-77984345489330748742010-11-06T13:40:00.005+02:002010-11-06T13:58:05.547+02:00Πόσο καιρό έλειψα και πάλι από τη διαδικτυακή blog-ο-κοινότητα; You missed me? Αν ναι, καλώς, και χαίρομαι γι'αυτό, αν όχι θα σας έστελνα κάπου τώρα, αλλά έχε χάρη που η μέρα είναι υπέροχη εδώ στο Σουρδιστάν (20 βαθμοί γαρ, αλίμονο...) και είμαι μες την καλή χαρα... Ναι! Αν αναρωτιέστε, θα φέρομαι και θα συνεχίσω σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία μου ανάρτηση, γιατί στην ουσία δεν ξέχασα το ιστολόγιο ούτε φυσικά και τα όσα ήθελα και έχω να γράψω. Το θέμα είναι πως έμεινα completely χωρίς υπολογιστη για ένα μήνα περίπου, μετά ήρθαν τα μαθήματα, η σχολή, αναμπουμπούλες με εξεταστικές και τα τοιαύτα, ένα μικροοοούύύλι πρόβλημα υγείας, και για να μην τα πολυλογώ η όλη ιστορία χτύπησε πίσω...<br /><br />Παρόλα αυτά θα περάσω τις επόμενες 2-3 μέρες blog-αροντας ασυστόλως, για να καλύψω το κενό (και την περιέργεια ίσως ?! ) που άφησα στην ψυχή και το μυαλό σας (πσσσς... σας το 'πα σαν να μην πέρασε μια μέρα!). Εκμεταλλευόμενος βέβαια και την ευκαιρία των αυριανών εκλογών ανα την επικράτεια θέλω σε μια από τις αναρτήσεις να τα χώσω ένα χεράκι σε μερικούς και για μερικά πράγματα γιατί τόσο καιρό τα λέω, τα ξαναλέω, μα δεν τα 'χω γράψει, τουλάχιστον να υπάρχουν ολοκληρωμένα κάπου βρε αδερφέ...<br /><br />Ε, μα πιααα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7798434548933074874?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-6099860932743605322010-08-06T11:52:00.001+03:002010-08-06T11:52:17.773+03:00Πηγαμε Σκιαθο (δεν σας ενημερωσα περι αυτου :Ρ), περασαμε απιστευτα, και τωρα περιμενουμε το δελφινι (&quot;καταμαραν!!&quot; Φωναζει απο διπλα το ετερον ημισυ) για το δρομο της επιστροφης! Περισσοτερα απο αυριο, (μαζι με πολλες-πολλες φωτο! :) <br> <br>Φιλια πολλα! <br>Sent from my BlackBerry&#174; smartphone<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-609986093274360532?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-85619820855252800512010-07-28T13:39:00.001+03:002010-07-28T13:39:09.326+03:00Λοιπον... Ο υπολογιστης μου αποφασισε να βγαλει την VGA του (καρτα γραφικων γαρ) νοκ-αουτ, στη χειροτερη στιγμη... Οχι διαβασμα, οχι χαζεμα, μα κυριως οχι αυτο που περιμενα, πρωτον δηλαδη την αναμενομενη προκηρυξη της σεχτας, και δευτερον τη δημοσιευση μιας δικης μου, απαντητικης προκηρυξης. Ααααργκκρρρ!!!! <br> <br>ΗΡ, αντε γαμησου! <br> <br>Υ.Γ. Θα καθυστερησω (μαλλον) να γραψω ποστ... <br>Sent from my BlackBerry&#174; smartphone<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-8561982085525280051?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-10076160352354628852010-07-15T14:34:00.000+03:002010-07-15T04:34:35.189+03:00Τι είναι άραγε ένα εξάμηνο; Είναι χρόνος, εμπειρία ή μήπως κάτι άλλο; Υπάρχουν εξάμηνα στο Πανεπιστήμιο, εξάμηνα στις business, εξάμηνα στη ζωή μας. Κάτι τόσο ευδιάκριτο και κατανοητό που το χρησιμοποιούμε κατα κόρον. Βολεύει άλλωστε... Ένας χρόνος είναι πολύς, τρείς μήνες λίγοι... Άρα; "Εξάμηνο".<br /><br />-"Έξι μήνες λοιπόν ε;"<br />-"Θυμάσαι τι κάναμε πριν ένα εξάμηνο;"<br />-"Πως δε θυμάμαι..."<br /><br />Δεν ξέρω αν εσύ θυμάσαι τι κάναμε πριν ένα εξάμηνο, εγώ πάντως θυμάμαι. Θυμάμαι που πήρα μια πολύ γενναία απόφαση και δεν μετάνιωνω στιγμή. Τον τελευταίο χρόνο άλλωστε δε μετάνιωσα για τίποτα απ'όσα έχω κάνει. Θυμάμαι μια νύχτα. Και κόσμο πολύ. Και ποτά και μουσική... Θυμάμαι έναν εγωισμό που πείστηκα να αφήσω... Θυμάμαι πως ήμουν πολύ τσατισμένος...<br /><br />Όσο σκέφτομαι πότε και πως πέρασε ένα εξάμηνο με πιάνουν ρίγη αισιοδοξίας και ενθουσιασμού... Λες και παίρνω μια άτυπη υπόσχεση από την ίδια τη ζωή, ένα κλείσιμο του ματιού, που δείχνει πως όλα παίρνουν κάποια στιγμή τον σωστό δρόμο...<br /><br />Να 'μαι πάντα καλά να κλείνω τετοια εξάμηνα, και στο τέλος τους να σου λέω: "Θυμάσαι;". Αυτη είναι η ευχη μου...<br /><br />Υ.Γ. 1: Έρση, σου χρωστάω ΜΕΓΑΛΗ χάρη...<br /><br />Υ.Γ. 2: Σήμερα ήμουν έξω... Και ξέρεις τί; Ανακάλυψα ένα ακόμα πιο μακρινο και πιο φωτεινό αστέρι! Σοβαρά! Και το πιο τρελό; Τελικά φτάνει ως εκεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-1007616035235462885?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-55490181112765141222010-07-10T09:54:00.000+03:002010-07-09T23:57:23.335+03:00Το ξέρω ότι υποσχέθηκα στο επόμενο ποστ να κάνω μια ενδελεχή ανάλυση της γυναικείας ψυχοσύνθεσης (προς Θεού μη με παίρνετε τοις μετρητοις, μαλακίες λέω... τη γυναικεία ψυχοσύνθεση μόνο να την προσεγγίσει μπορεί κανείς, σε πολύ καλά ποσοστά βέβαια (περιπου στο 98,5% σφάλμα) αλλά πάντα με προσέγγιση!), αλλά σήμερα θυμήθηκα τα νιάτα μου -90's δηλαδή- και είπα να ποστάρω ένα μόνο, πλην απόλυτα αντιπροσωπευτικό video clip! Enjoy!<br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6FMN6LnYxuA&amp;hl=en_US&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/6FMN6LnYxuA&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-5549018111276514122?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-24198118387821959982010-07-08T20:02:00.000+03:002010-07-08T10:05:44.847+03:00Πρώτη μέρα στη δουλειά σήμερα! Πάμε "δοκιμαστικά" για 2 μέρες να μας δουνε λενε, και μετά αρχίζει η πληρωμή μας... Αντε να δούμε λοιπόν!<br /><br />Καλημέρα σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-2419811838782195998?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-88222109739422901742010-07-07T23:47:00.000+03:002010-07-08T10:06:10.398+03:00Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Τσιφόρου, "Τα παιδιά της πιάτσας". Τηρουμένης πάντα της ορθογραφίας και των ιδιωματισμών! :Ρ<br /><br />"Η γεναίκα, γεναίκα είναι. Και τη κορδέλα της θέλει, και τα χρωματιστά της τα θέλει, και το τακούνι της το θέλει, τα πάντα θέλει. Θα της τα επιτρέψης. Μάλιστα. Σούβγαλε τώρα γλώσσα ένα κι εξηντα τρία, πιο μεγάλη από το μπόι της, είπε πολλά, γύρεψε παραπανίσα; Θα της δώσεις τη σφαλιάρα της. Έκλαψε, γκρίνιαξε... Εσύ στη γωνιά σου, το κομπολόι σου, το τσιγάρο σου... [...]<br />Η γεναίκα, γεναίκα είναι. Και τον κενιματογράφο της το θέλει, πώς; Και το όξω της το θέλει και την τσάρκα τη γουστάρει. Θα την πας. Μάλιστα. Θα χαλάσεις να πιει πέντε μπύρες. Μάλιστα. Τώρα έλαχε και σου ντεραπάρησε, έκανε κόνξες και ζωηρά, έσπασε ποτήρι; Θα της δώσεις τη σφαλιάρα της. Έκλαψε, γκρίνιαξε... Εσύ στη γωνιά σου, το κομπολόι σου, το τσιγάρο σου... [...]<br />Η γεναίκα, γεναίκα είναι! Με την άλλη, τη φιλενάδα της και το ψου-ψου-ψου της θα πεί και το μου-μου-μου της θα πει. Ροδάνι το στόμα τους και αδερφάκι είναι δέκα γεναίκαι και μιλάνε και οι δέκα και να δης που βγάζουνε νόημα. Πώς; Άστη να λέει. Σου'πε όμως πράγματα σκληρά και ανακατοσούρικα; Θα της δώσεις τη σφαλιάρα της. Έκλαψε, γκρίνιαξε... Εσύ στη γωνιά σου, το κομπολόι σου, το τσιγάρο σου..."<br /><br />Καλά τα λέει ο Τσιφόρος στην ιστορία του και γελάμε και λίγο δηλαδη... Πάντως εγώ δεν ξεχνάω και την Ζοροαστρική θεώρηση του Νίτσε επί του θέματος με την παροιμιώδη ρήση του: "Πηγαίνετε στις γυναίκες; Μην ξεχνάτε το μαστίγιο!".<br /><br />Καταρχάς ξεκαθαρίζω! Δεν έχω σηκώσει ποτέ χέρι σε γυναίκα και κατά πάσα πιθανότητα (του πούστη, με γυναίκες έχω να κάνω) δεν πρόκειται να σηκώσω και ποτε. Αλλά ξυλο που το χρειάζεστε... Ξύλο που το χρειάζεστε...! ΌΛΑ τα παραπάνω που αναφέρονται στο απόσπασμα είναι αλήθεια, και ακόμα περισσότερα βέβαια! Είστε γκρινιάρες, αλαζόνες και αν σας μπει κάτι στο κεφάλι δεν σας το βγάζουν ούτε με πνευματικό κομπρεσέρ (πνευματικό σημαίνει ότι λειτουργεί με αέρα, Σ.τ.Σ.γ.τ.Α.Γ*). Είναι πολύ αργά για να αναλύσω το θέμα, νυστάζω, πεινάω και πονάει το κεφάλι μου, απλά τρωγόμουν να κάνω μια εισαγωγή σ'αυτό! Υπόσχομαι η αμέσως επόμενη ανάρτηση να το εξετάσει ενδελεχώς, so αναμείνατε...!<br /><br />Καλό ξημέρωμα και πάλι σε όλους!<br /><br />*Σημείωση του Συγγραφέα για τις Ανίδεες Γυναικούλες :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-8822210973942290174?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-64037451640597639572010-07-07T23:20:00.000+03:002010-07-08T10:07:09.943+03:00Άλλη μια ανάρτηση υπό το τίτλο των φιλοσοφιών, και φυσικά δεν διαφέρει σε τίποτα από τις υπόλοιπες, μιας και γράφεται υπό την επήρρεια συγκεκριμένων καταστάσεων. Η σημερινή ξεκίνησε ως μια καλή μέρα (ως επι των πλείστον έτσι ξεκινάνε) αλλά τελείωσε σχετικά άδοξα.<br /><br />Διατηρώ λοιπόν την συγγραφική μου παράδοση και αρχίζω με το γνωστό ρητορικό ερώτημα: "Τις πταίει;" Είναι γεγονός πως οι άνθρωποι παρεξηγούνται, μαλώνουν, πλακώνονται, ενίοτε σκοτώνονται για τα πιο βλακώδη πράγματα. Αυτό συμβαίνει σε όλες ανεξαιρέτως τις ανθρώπινες σχέσεις και σκέφτομαι αν πρόκειται για μια γενετική κλίση του είδους μας, όπως και να 'χει όμως η ουσία είναι ότι συμβαίνει, και μάλιστα πολύ συχνά. Πέρα από το γεγονός αυτό, οι άνθρωποι έχουμε την εξής κακιά συνήθεια να ψάχνουμε μόνιμα κάποιον να κατήγορήσουμε, να βρούμε κάποιον πάνω στον οποίο θα ξεσπάσουμε όλο μας το μένος που προκάλεσε η εκάστοτε αποτυχία, παρεξήγηση ή μια λάθος κίνηση εν γένει.<br /><br />Αυτό μας φαίνεται φυσιολογικό όταν το βλέπουμε στην πολιτική, στις επιχειρήσεις, στην κοσμική ζωή και φυσικά, το δεχόμαστε αβίαστα. Τόσο αβίαστα που μάλιστα κατηγορούμε και εμείς κάποιον, χωρίς να έχουμε κάτι εναντίον του, μα το κυριότερο, χωρίς να μας ενδιαφέρει καν η υπόθεσή του. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό όμως, είναι όταν αυτή η νοοτροπία περνάει στις προσωπικές μας σχέσεις. Στις φιλικές σχέσεις, στις επαγγελματικές, στις ερωτικές, στις σχέσεις με οποιονδήποτε άνθρωπο του άμεσου (ή έμμεσου πολλές φορές), περιβάλλοντός μας. Μας έρχεται μάλιστα τόσο εύκολο το όλο concept της "κατηγορίας" που το χρησιμοποιούμε παντου και σε όλους, ακόμα δε και στον ίδιο μας τον εαυτό! Παράδειγμα: Ποτέ κάποιος δεν θα πεί: "Συγγνώμη, έκανα λάθος." Θα πεί αντίθετα, "Συγγνώμη έφταιξα" ή "ΟΚ, εγώ φταίω".<br /><br />Και έρχομαι εγώ ως γνωστός πλέον συνήγορος του διαβόλου και λέω: "Γιατί φταίς;" "Γιατί πρέπει να φταίς, γιατί κάποιος πάντα πρέπει να φταίει;!" Γιατί να μην έχει κανείς το δικαίωμα στο λάθος; Στο λάθος που προέρχεται από μια λάθος θεώρηση των πραγμάτων, από μια λάθος σκέψη ή από μια λάθος απόφαση; Στο λάθος που γίνεται άθελα και πολλές φορές με απερίγραπτη αφέλεια; Παραθέτω την ετυμολογία από την εμπειρία και το φτωχό πλην πανούργο μυαλουδάκι μου, σχετικά με τον ορισμό του ρήματος "φταίω": Φταίω, σημαίνει είμαι υπεύθυνος για κάτι που συνέβη, αρνητικό τις περισσότερες φορές (τουλάχιστον αυτό υποδηλώνει η πρακτική χρήση της λέξης) και που προκύπτει ως αποτέλεσμα από μια προσχεδιασμένη ενέργεια.<br /><br />Οι άνθρωποι κάνουν λάθη! Σχεδιάστηκαν για να κάνουν αυτό το πράγμα! Γι'αυτο επινόησαν δύο "δημιουργήματα" ένα νοητό, και ένα υλικό. Το πρώτο είναι ο Θεός. Οι άνθρωποι επινόησαν το Θεό για να πιστεύουν πως υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτούς τους ίδιους, κάτι αδιάβλητο και αλάθητο. Αυτός ήταν ένας απο τους βασικούς σκοπούς της επινόησης των νοητών(;) θεϊκών όντων. Η δεύτερη προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει κάτι που θα τον απαλλάξει από τα λάθη ήταν ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Αλλά είμαστε τοσο καλά σχεδιασμένοι για να κάνουμε λάθη, που ακόμα και αυτό το κατασκεύασμα αναλογικά με τις δυνατοτητές μας κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη! Και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα το Skype μ'έδειχνε σαν αφηρημένη προσωπογραφία του Ανρί Ματίς.<br /><br />Έκανα λάθος που να πάρει! Το λέω! Πες το κι εσύ! Δεν φταίει κανένας που έκανες λάθος, δε φταίει κανένας που έκανα εγώ η κάποιος άλλος λάθος, αλλά το κάναμε! Δεν το σκεφτήκαμε, δεν μας έκοψε, αλλά το κάναμε! Δεν φταίμε σε κάτι γιατί δεν κάναμε κάτι εσκεμμένα! Αλλά πρέπει να μάθουμε να λέμε: "ΟΚ, είχα άδικο", "ΟΚ, έκανα λάθος", και αν είμαστε με τα σωστά άτομα θα σκεφτούν ότι κάναμε όντως λάθος, θα μας πάρουν μια αγκαλιά, ή θα μας δώσουν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ή ένα κλείσιμο του ματιού και θα τελειώσει εκεί! Αν μας κατηγορήσουν, τότε είναι απλά γίδια που δεν βλέπουν τα δικά τους χάλια, παρά μόνο των άλλων. Αλλιώς θα μείνουν δίπλα μας όπως και πρώτα, ίσως και με μεγαλύτερο πάθος, γιατί τους δείξαμε ότι δεν είμαστε σαν τους άλλους: παραδεχτήκαμε το λάθος μας. Δεν φταίξαμε, απλά δεν σκεφτήκαμε και κατά συνέπεια δεν πράξαμε σωστά.<br /><br />Δεν είναι γκρίνια, δεν είναι κατηγορία, είναι παράπονο. Και όλοι έχουμε δικαίωμα στα παράπονα. Άλλωστε και με αυτά το ίδιο ισχύει: όσοι είναι σωστοί θα μας ακούσουν και θα σταθούν δίπλα μας...<br /><br />Ώρα για ύπνο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-6403745164059763957?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-77547095315196168362010-07-03T21:56:00.000+03:002010-07-05T15:41:19.209+03:00Εδω και μερικές μέρες δεν έχω γράψει τίποτα στο ιστολόγιο μου και φυσικά δικαιολογούμαι, γιατι... I'M BACK BABY! Ναι, ναι, γύρισα επιτέλους Θεσσαλονίκη με ότι αυτό συνεπάγεται! Βεβαια όπως είπα ήδη σε προηγούμενη ανάρτηση μου, δε θα 'ναι εύκολα αυτό το καλοκαίρι, αλλά δεν πειράζει! Μια ψυχή που 'ναι να βγεί ας βγεί! Στην τελική οι δικές μου διακοπές θα είναι φθινοπωρινές... Πιο ρομαντικές και πιο καλλιτεχνικές (γκουχ, γκουχ!).<br />Λοιπόν δράττομαι της ευκαιρίας να θίξω ένα πρόβλημα που διαπίστωσα σχετικά μ'εμένα και το blog. Μπορεί να βρίσκω καθημερινά υλικό για να σατιρίσω, να σχολιάσω, να εκνευριστώ, να γραψω τελος πάντων βρε αδερφέ, το θέμα μου είναι όμως ότι το ξεχνάω! Ξεχνάω πράγματα για τα οποία ήθελα να μιλήσω και τελικά καταλήγω να γράφω μόνο για το ένα απο τα 100 που μπορεί να είχαν περάσει από το μυαλό μου.<br />Δε βαριέσαι... La vie est belle, κι έτσι γράφω πια αυτό το post απο την βραδυνη ησυχία του μπαλκονιού μου, παρέα με λίγο ουίσκι και τα γατιά απέναντι να σκαλίζουν τα σκουπίδια. Τι ποιητικό...! :Ρ Το γεγονός ότι έμεινα μόνος μου στην πόλη με οδηγεί αναπόφευκτα σε φιλοσοφικές σκέψεις και μερικές πρόχειρες που έχω τώρα θα τις σχολιάσω άμεσα στις επόμενες αναρτήσεις.<br /><br />Άλλο είναι όμως αυτό που θέλω να σχολιάσω εδώ και τώρα και είναι κάτι που πραγματικά με τρώει... Κάτι που το συζήτησα αρκετά τώρα τελευταία και νιώθω την ανάγκη έτσι...να πω δυο φωνήεντα.<br />Πρόκειται για αυτά τα ηλίθια βίντεο του YouTube που έχουν καταφέρει να κάνουν 150.000.000 views. Όσοι δεν καταλάβατε, μην αγχώνεστε! Θα εξηγήσω αμέσως με 2 παραδείγματα τι εννοώ. Πρώτο παράδειγμα: "Charlie bit my finger!". Όλο και θα το 'χετε δει το βιντεάκι είτε sponsored, είτε γιατί κάποιος καθυστερημένος σας έβαλε να το δείτε ή σας το έστειλε με e-mail. Η ουσία (και η πλοκή) του εν λόγω βιντεακίου είναι η εξής: Ένας 5χρονος πιτσιρικάς κρατάει αγκαλιά τον μικρότερο αδερφό του που είναι δεν είναι ενός χρόνου. Ξαφνικά σκέφτεται το καθυστερημένο εγγλεζάκι (ξέχασα να το αναφέρω, και προφανώς θα πείτε "εεεεεέτσι εξηγείταιιιιι") και λεει "τι να κάνω, τι να κάνω....;" και έτσι αποφασίζει να χώσει το δάχτυλό του στο στόμα του μωρού που βγάζει δόντια... Όπως είναι φυσικό, το μωρό ριχνει ένα δαγκωμα στον αδερφό του, τόσο γερό που του ξεπληρώνει προκαταβολικά όλο το ξύλο που θα φαει τα επόμενα χρόνια. Το άλλο το μ*λακιστήρι ουρλιάζει στην αρχή λιγάκι και μετά λεει χασκογελώντας: "Charlie bit my finger". Και έρχομαι εγώ και λέω τώρα...σκέφτομαι...μια απορία δηλαδή... Ε, πως να μη σε δαγκώσει το μωρό ρε μαλάκα; Και άντε σε δαγκωσε... Άντε ουρλιάζεις χωρίς να του ρίξεις μια φάπα εκείνη τη στιγμή για να σε αφήσει. Μετά, ούτε μια μπούφλα; Έστω ρε φίλε για να δείξεις ποιος κάνει κουμάντο... Αν ήταν ο δικός μου αδερφός θα τον είχα σουτάρει από τον καναπέ κάτω! Θυμάμαι, οι μοναδικές φορές που στεναχωρήθηκα που πλάκωσα τον αδερφό μου ήταν όταν του είχα ρίξει μια κλωτσιά και έπαθε κάτι σαν ελαφριά διάσειση (από τότε κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί δημιούργησα κάτι που ο κόσμος ίσως να μην είναι έτοιμος να δεχθεί), και άλλη μια φορά που του είχα ρίξει με αεροβόλο στο κεφάλι και νόμιζα οτι τον είχε βρεί στο μάτι. Τέλος πάντων, και πάλι η ουσία είναι οτι αυτή τη στιγμή που μιλάμε η εν λόγω μαλακία έχει κάνει 207 εκατ. views! Αλήθεια, αν εβγαζα τον εαυτό μου να κάνει πυροκλάνια πόσα views θα έκανα;<br />Όμως όπως και να 'χει η Αμερικανο-Αγγλο-Σαξονική κρυάδα δεν σταματάει εδώ. Παράδειγμα #2: The Annoying Orange. "Hey apple! Apple! Hey...!" Σκάσε! Απλά σκάσε! Δεν είσαι ενοχλητικό, είσαι καθυστερημένο και το ίδιο καθυστερημένοι είναι και όσοι δινουν τις φωνές τους, τα χαρακτηριστικά τους και το χρόνο τους για να βρομίζεις εσύ το YouTube! Το μοναδικό επεισόδιο που θα δώ είναι όταν θα σε κόψουν ΕΣΕΝΑ με μαχαίρι, θα σε στύψουν, και μετά θα πετάξουν τις φλούδες σου στην αποχέτευση! Α! Και όταν βουλώσει, θα χρησιμοποιήσουν καυστική σόδα για να την ξεβουλώσουν... Αποτέλεσμα; Κάπου στα 100 εκατ. views βρίσκεται η συγκεκριμένη παπαριά...<br /><br />Τελικά αποφάσισα τι θα κάνω! Σε επόμενη ανάρτηση να βάλω κατα σειρά τα πιο τρισάθλια βίντεο που υπάρχουν στο YouTube και θα τα βρίζω μεχρι να εξαντληθώ και να με πάρει ο υπνος στο πληκτρολόγιο...<br /><br />Παρόλα αυτά... Greetings από την όμορφη Θεσσαλονίκη και καλές διακοπές σε όλους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7754709531519616836?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-58607129656059379872010-06-28T11:47:00.000+03:002010-06-29T10:41:09.560+03:00Γυρίζοντας από τη σχολή, είχα σκοπό να φάω μέχρι σκασμού, να κάνω ένα φραπέ με κανέλλα και να στρωθώ στη δουλειά (διάβασμα στην προκειμένη περίπτωση) για το επόμενο και -ω, ναι!- τελευταίο μάθημα της εξεταστικής. Παρόλ' αυτά, τα σχόλια μερικών συμφοιτητών μου για το ιστολόγιο μ'έκαναν να θέλω να μπώ για να δώ αν είχα καθόλου κίνηση. Αν και αρχικά απογοητεύτηκα, ρίχνοντας μια ματιά στα στατιστικά διαπίστωσα ότι ήδη είχαν κάνει τον κόπο έστω να με διαβάσουν 14 άτομα! Οπότε, πήρα την απόφαση να γράψω ένα ακόμη πόστ κάνοντας στην ουσία έναν απολογισμό για την χρονια που πέρασε μιας και από Πέμπτη θα βρίσκομαι στην μεγάλη φτωχομάνα που την έχω πεθυμήσει... Βέβαια, στις 17 Αυγούστου θα βρίσκομαι και πάλι εδώ, πάλι με πολύ διάβασμα, πάλι με εξεταστική, ελπίζοντας μόνο να λείπει η γκρίνια (γκουχ-γκουχ!), αλλά δεν πτοούμαι! Κάνοντας μια παρένθεση εδώ, πρέπει να ομολογήσω πως όταν κουράζομαι γίνομαι πολύ γκρινιάρης και κακός... Μου φταίνε όλα, νομίζω πως όλα μου πάνε στραβά, και φυσικά υπάρχουν και εκείνα τα ξεσπάσματα επικής κακίας (βλ. <a href="http://tesserisparadeka.blogspot.com/2010/06/blog-post_5027.html">Τaz</a>) που κάνουν τον Μάμπρα από τους Thundercats να μοιάζει με αυτό μπροστα μου:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_v5Z36z8jjK0/TCiL3Ndg0oI/AAAAAAAAADk/wfZwaX6vKjI/s1600/babypenguin.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 160px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_v5Z36z8jjK0/TCiL3Ndg0oI/AAAAAAAAADk/wfZwaX6vKjI/s200/babypenguin.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487789926573462146" border="0" /></a><br />Anyway, μπαίνοντας στο ψητο, μπορώ να πω ότι η χρονιά που πέρασε ήταν αρκετά αντι-παραγωγική για μένα. Δεν μπορώ να πω, σε όλα άρχισε να μπαίνει μια τάξη και να ξέρω επιτέλους τι θέλω και τι πρέπει να κάνω, αλλά σε ό,τι αφορά στις πραγματικές μου υποχρεώσεις τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά. Φυσικά ο μόνος υπεύθυνος γι'αυτό είμαι εγώ, που τ'αφήνω όλα για την τελευταία στιγμή. Χμ... επομένως πρέπει να γίνω λιγάαακι πιο υπεύθυνος... (λέμε τώρα...) Το ξέρω πως είμαι τεμπέλης και χαβαλετζης μερικές φορές αλλά δεν ξέρω πως να το ξεπεράσω... Μάλλον και αυτό πρέπει να μπεί στη λίστα των πραγμάτων που σκοπεύω να επαναλαμβάνω 10 φορές προτού κοιμηθω...<br /><br />Τα μαθήματα ψιλοπήγαν κατα διαόλου, ακόμα το ελέγχω όμως, κι έτσι το Σεπτέμβρη σκοπεύω να κάνω ένα καλό ξεκαθάρισμα. Οι λοιπές υποχρεωσεις (βλέπε δουλεια, οικονομικά κλπ) δεν πέρασαν και καμια ιδιαίτερη περίοδο άνθησης, το αντίθετο θα έλεγα. Είμαι πιο μπατίρης από ποτέ! (Αυτό ελπίζω να μην το δεί το έτερον ήμισυ) Ελπίζω πάντως να βρώ καμια δουλειά τώρα το καλοκαίρι γιατί αλλιώς αντίο διακοπούλες...!<br /><br /><br />Υ.Γ.: Πρόκειται για ένα δυναμικό (μεταβαλλόμενο δηλαδή :Ρ) άρθρο, επομένως μέχρι να φύγω τουλάχιστον, θα συνεχίσει να ενημερώνεται... Προς το παρόν, καλή συνέχεια σε όλους!<br /><br />Update #1: Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου Μέρφυ... Τόσους και τόσους νόμους έβγαλες, αυτό πώς σου ξέφυγε; Παίρνω την προτοβουλία λοιπόν να το συμπληρώσω εγώ: "Πας σε συνέντευξη για δουλειά. Πηγαίνοντας και ενώ περιμένεις ή βρίσκεσαι ήδη στο ταξί, καταλήγεις να βρίζεσαι με κάποιον (ω, τι προτότυπο) και τελικά να τον στελνεις στον αγύριστο. Μόλις φτάνεις στο γραφείο σε ενημερώνουν ότι το αφεντικό έχει αργήσει, και όταν τελικά καταφθάνει, εσυ διαπιστώνεις με μεγάλη σου...τι; λύπη, χαρα, συγκίνηση; πάντως διαπιστώνεις ότι είναι ο τύπος με τον οποίο βρίστικες στο ταξί."<br />Φαινομενικά άσχετο μ'εμένα, όμως σήμερα το πρωί μπαίνοντας στην εστία για το πρωινό, πέφτω πάνω σε κάποιον καθηγητή με τον οποίο δεν είχαμε και την καλύτερη συνεργασια μέσα στη χρονιά... Όλη η λέσχη άδεια, μόνο εγω κι αυτός ημασταν μέσα, κι εγώ να ψιθυρίζω από μέσα μου "πλακα μου κανεις τώρα, έτσι;". Τελικά πήγα και κάθισα σ'ένα κοντινό του τραπέζι, να μην φαίνεται ότι τον αποφεύγω ούτε όμως και το αντίθετο. Σιγά-σιγά πιάσαμε την κουβέντα και έτσι μέσα σ' όλα έμαθα και 1-2 πράγματα. Το καλύτερο εξ'αυτών; Χρωστάω 2 μαθήματα τα οποία σκοπεύει από του χρόνου να τα αναλάβει μιας και μονιμοποιείται. Με τις υγείες μου...<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Ηθικό δίδαγμα:</span> Άλλη φορά θα κρατάω το στόμα μου κλειστό και δεν θα μπλέκω σε υποθέσεις που κανονικά δεν θα 'πρεπε να με νοιάζουν... Κοινώς... "Shut the f*ck up!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-5860712965605937987?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-9492421432951780432010-06-25T22:16:00.000+03:002010-06-27T22:12:19.728+03:00(Ο τίτλος παραπέμπει σε ατάκα του Taz... Στο μόνο που διαφέρω αυτή τη στιγμή είναι ότι εγώ δεν μπορω να στροβιλιστώ...)<br /><br />(Α! Επίσης ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων για την πλούσια υβρεο- ε... φρασεολογία εννούσα. Απλά σήμερα νιώθω πολύ κακός και δικαιούμαι να το κάνω...!)<br />Που να πάρει και να σηκώσει, σας έχει τύχει ποτέ να αντιπαθείτε έναν άνθρωπο πολύ; Πολύ όμως! Το χειρότερο βέβαια είναι όταν αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπεις σχεδόν καθημερινά, όχι γιατί το επιλέγεις, αλλά γιατί τυχαίνει να βρίσκεστε στον ίδιο χώρο είτε αυτός είναι η δουλειά, είτε ο στρατός, είτε το πανεπιστήμιο! Φυσικά όσοι έχουν περάσει τουλάχιστον από το στρατό η το πανεπιστήμιο έχουν πλήρη γνώση για του τι είδους άτομα μιλάω.<br /><br />Όντας (θεωρητικά) νιάνιαρο ακόμη, οι μοναδικές εμπειρίες που έχω είναι σχεδόν αποκλειστικά από το πανεπιστήμιο, οπότε σπεύδω να κάνω ευθύς εξ'αρχής μια παρατήρηση-ερώτηση: πως γίνεται οι αντιπαθητικοί συμφοιτητές μας να είναι ταυτόχρονα καλοί φοιτητές, είτε γιατί διαβάζουν, είτε γιατί είναι γλύφτες, είτε γιατί είναι τόσο κοπρίτες που περνάνε τα μαθήματα με στυγνή και στεγνή αντιγραφή; Τώρα θα πεί κανείς πως όσα δεν φτάνει η αλεπού... Αλλά και πάλι ρε γαμώτο...<br /><br />(Παύση...)<br /><br />Πήγα στην αποθηκη και έφερα μερικά πράγματα... Φτυάρι, αξίνα, βενζινοπρίονο και τις κούκλες βουντού μου! (Μουσική υπόκρουση εκκλησιαστικού οργάνου, κεραυνοί, και σατανικό γέλιο...) Αρχίζω λοιπόν!<br /><br />Βρε μαλάκα, μίζερο πλάσμα, που είσαι πιο κοντός και από τον Ευχούλη και το χαμόγελο σου μοιάζει με χαμόγελο ύαινας με ουλίτιδα, μπορείς στ'αλήθεια να μου εξηγήσεις γιατί είσαι τόσο σπαστικός; Γιατί κάθε φορά που σε βλέπω θέλω να σε βαρέσω; Γιατί ακόμα και η θηλυκή version σου είναι άξια πυρπόλησης; Το ξέρουμε ότι είσαι καλός/ή, το ξέρουμε ότι διαβάζεις, το ξέρουμε ότι εσύ πήγαινες για ηλεκτρολόγος-μηχανικός-προγραμματιστής πυρηνοκίνητων διαστημοπλοίων, αλλά πλέον ξεκόλλα απ'τη ζωή σου! Δεν είσαι κουλ, δεν είσαι γαμάτος όπως θέλεις να πιστεύεις, δεν ξέρω καν ότι υπάρχεις! Ξεκόλλα επίσης από τους βαθμούς που είχες στο Λύκειο και ΞΕΧΝΑ τους βαθμούς που έβγαζες στο Γυμνάσιο! Στ'αρχίδια μου αν στην 2α γυμνασίου είχες 19 και 11/13! Εγω στη 2α γυμνασιου χάζευα τα κωλαράκια των συμμαθητριών μου την ώρα της γυμναστικής και ήμουν στο δεκαπενταμελές! Ποιός είναι ο μάγκας τώρα...;<br /><br />Από την άλλη, φίλε συμφοιτητή, γλυφτρόνι του κερατά... Το ξέρω κι εσύ ότι είσαι καλός. Ξέρω επίσης ότι όχι μόνο θα άνοιγες την πόρτα στον φορτωμένο με βιβλία και τσάντες καθηγητή, όχι μόνο θα παρακολουθούσες ανελλιπώς όλες τους τις διαλέξεις, όχι μόνο θα έμενες μία ώρα μετα το μάθημα για να κάνεις τις ηλίθιες ερωτήσεις σου προσπαθώντας να δείξεις ενδιαφέρον, αλλά θα καθόσουν πολύ ευχαρίστως να σε πατήσει τανκς, να σε χέσει ελέφαντας ή ακόμα και να σε π*δήξει ο αράπης υπηρέτης του καθηγητή σου, προκειμένου να τον ακούσεις να λέει: "κ. Τρομπαδουρόπουλε, πηγαίνετε λίγο στη γραμματεία να ρωτήσετε αν ήρθε η λίστα με τις πιο μαλακόφατσες της σχολής - στην οποία σαφώς περιλαμβάνεστε...". Ξεκόλλα κι εσύ από τη ζωή σου! Εισαι γλοιώδης, ανυπόφορος, βλάκας, έχεις μονίμως τη φάτσα και το χαμόγελο του ξερόλα και θέλει να σε πλακώσει στο ξύλο ολόκληρη η σχολή, μαζί και ο καθηγητής που του πρήζεις τα παπάρια! Ξέρω ότι το ίδιο έκανες και στο Λύκειο, με τη διαφορά όμως ότι εδώ δεν υπάρχει διευθυντής για να σταματήσει τους επίδοξους δολοφόνους σου... Γι'αυτό λοιπόν σκασμος!<br /><br />Βάζοντας τέλος σ'αυτήν τη σύντομη πλην περιεκτική καταιγίδα κακίας, θα αναφερθώ στον τελευταίο τύπο αντιπαθητικού συμφοιτητή, που δεν είναι άλλος από τον επίδοξο αντιγραφέα-σκονακιογράφο. Στις περισσότερες τοων περιπτώσεων δεν πρόκειται ούτε για κακά, ούτε για βλαμμένα παιδιά. Στην τελική όλοι λίγο-πολύ έχουμε βάλει το όνομά μας στην κατηγορία αυτη. Η χολή μου όμως στρέφεται κατά αυτών που το κάνουν συστηματικα, με ζήλο και περηφάνια. Λοιπόν φίλε μου, μαζί σου θα είμαι λιγότερο διαχυτικός.<br />Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι παύω να σε θεωρώ μαλάκα, γλοιώδη και καθυστερημένο, γιατί έρχεσαι με τουπέ λεγοντάς μου: "Καλά ρε ακόμα να περάσεις το μάθημα; Εγώ νύχτα το πέρασα... Pure copy!" και θέλω να σου χώσω μπουκέτο στα δόντια!<br />Ειδικά, όταν σκέφτομαι ότι ενώ ξεπατώθηκα στο διάβασμα τελικά κόπηκα, ενώ εσύ ξύνοντας τ'αρχιδια σου πέρασες... Θέλω πραγματικά να σε στραγγαλίσω και μετα να σερνω το τομάρι σου στη σχολή χτυπόντας τις γυψοσανίδες με το κεφάλι σου και ανοίγοντας τρύπες!<br />Βέβαια τα νεύρα μου καλμάρονται όταν σκέφτομαι το γεγονός οτι εισαι τόσο στόκος που πιστέυεις ότι η διαφορική εξίσωση είναι ασθένεια που προσβάλλει τα πρωτεύοντα θηλαστικα, κι έτσι λέω από μέσα μου: "Δεν μπορεί... Κάποια στιγμή θα τον πάρουν χαμπάρι τι στόκος είναι και θα τον ταράξουν στη φάπα!". Πάντως συγχαρητήρια! Είσαι ο λιγότερο ενοχλητικός από τους μαλάκες που προανέφερα...<br /><br />Και τώρα λέω να πάω να συνεχίσω με βουντού... Μουαχαχαχα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-949242143295178043?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-89461394040951606792010-06-25T22:00:00.000+03:002010-06-27T22:14:55.014+03:00Πολύ ωραία! Δυο μέρες μετά, με +1 μάθημα περασμένο (παρόλο που ήθελα να το κόψω, ο καθηγητής είχε αντίρρηση, anyway), γράφω γιατί πλέον πρέπει να φαίνεται ότι υπάρχει κίνηση στο blog (χωρίς fb δύσκολα βλέπετε...). Βέβαια, η πρώτη ανάρτηση μου μετά από 2 μέρες δεν ήταν παρά ένα γρήγορο "φτύσιμο" χολής προς μερικούς-μερικούς που είχαν το θράσος να μου θυμίσουν σήμερα κάτι (κακόγουστο και άκρως εκνευριστικό όπως διαπιστώνει κανείς από την -δημοσιοποιημένη πλέον- αντιδρασή μου), αλλά μπορώ να πώ ότι το ξεπέρασα γρήγορα. Γενικά είμαι στις μαύρες μου, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, προσπαθόντας μάταια εδώ και ώρες να καταπνίξω ένα κύμα κακίας και μισανθρωπιάς που με πλημμυριζει...(Δεκτές οι όποιες αγγελίες ψυχιάτρων-ψυχολόγων-ψυχαναλυτών)<br /><br />Λέω λοιπόν να σταματήσω αυτήν την ανάρτηση εδώ και να συνεχίσω με επόμενες, έχοντας ως μοναδικό σκοπό την ηδονή του θαψίματος...:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-8946139404095160679?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-29901448629285407402010-06-25T21:31:00.000+03:002010-06-25T21:35:10.432+03:00Λοιπόν σοβαρά... Μην ξανακούσω αυτήν την ηλιθια ατάκα, μ'αυτήν την ηλίθια φωνή. Μου θυμίζει μαύρη σελίδα στην ιστορία μου, εχω ξοδέψει πάνω από 544 ώρες ψυχανάλυσης και ακόμα να το ξεπεράσω! Αν το ξαναπείς, μην με πάρεις τηλέφωνο, μην έρθεις από το σπίτι μου, μην τολμήσεις να μου ξαναμιλήσεις! This was a warning... Thomas out.<br /><br />Υ.Γ. Ξέρεις εσύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-2990144862928540740?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-20856549488551649162010-06-22T15:35:00.000+03:002010-06-22T16:13:10.974+03:00Τελικά το πήρα απόφαση: έχω το σύνδρομο του (Έλληνα;) φοιτητή. Τι ώρα θα ξυπνήσεις; Στις έξι. Χαχαχαχαχα! Εμ, έλα που όταν άρχισε να χτυπάει το ξυπνητήρι στις έξι το πρωι όχι μόνο δεν καταφερε να με κάνει να σηκωθώ από το κρεβάτι, αλλά στην προσπάθεια μου να το κλείσω πέταξα και το κινητό μου στο πάτωμα... Γκρρρ... Τελικά κατάφερα να ξυπνήσω γύρω στις 9, να πάω για πρωινό στην εστία και στην πορεία να φύγω τρέχοντας για να παραδώσω μια εργασία στη σχολή. Γυρνώντας σπίτι στρώθηκα στο τραπέζι της κουζίνας μου για να συνεχίσω το χθεσινοβραδυνό διάβασμα. Ακόμα ξεκινάω... Κάτι μερικά e-mail, κάτι μερικά τηλέφωνα, κάτι να μαγειρέψω τίποτα για να μην πεθάνω της πείνας, να που έφτασα αισίως στις 4 το απογευμα και ακόμα δεν έχω κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα όμως...<br /><br />Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω αυτήν την ανάρτηση και τελικά πήρα την απόφαση να απαγκιστρωθώ πλήρως από το Facebook. Άσχετο, αλλά εχω σιχαθεί αυτό το πράγμα με τις φωτογραφίες, τα comments, τα tags και τα λοιπα ανάπηρα στοιχεία του και επιτέλους στρέφομαι σε λιγότερο "εξευτελιστικές" μεθόδους κοινωνικής δικτύωσης (social networking γαρ).<br /><br />Και επανέρχομαι στο θέμα μου, ότι έχω ασχοληθεί με ότι μαλ*κία μπορεί κανείς να φανταστεί ΕΚΤΟΣ από το διάβασμα μου. Ω, για δες! Ένα χνουδι... Τελικά πως δημιουργούνται τα χνούδια; Κατσε να ψάξω στην Wikipedia... ΦΥΣΙΚΑ, (in capitals γιατι κάποιοι κακεντρεχείς θα σπεύσουν να λασπολογήσουν) κάνω πλάκα και δεν υπαρχει περίπτωση να ψάξω για τα χνούδια στην Wikipedia, σε κάθε περίπτωση όμως οι ασχολίες μου είναι παρόμοιου διανοητικού και ερευνητικού βεληνεκούς (με λατρεύω, απλά με λατρεύω!). Ρε παιδιά, ο μόνος είμαι που βρισκομαι σε τέτοια ελεεινή κατάσταση; Ουφ... Θα λέω κάθε πρωι x10 "Πρέπει να συγκεντρωθείς..." και θα καταφύγω σε δραστικά μέτρα. Ήτοι, βγάλσιμο το internet μέχρι νεοτέρας και χάζεμα <span style="font-weight: bold;">μονο</span> μετα τις 12 το βράδυ, κλείσιμο των κινητών και σίγουρα όχι άσκοπες βόλτες για περπάτημα, καφέ, μπύρα, τσίπουρο, φαγητό και λοιπές διασκεδάσεις. Που θα πάει, θα περάσει και (αυτή) η εξεταστική...<br /><br />Υ.Γ.: Έκανα δεύτερη φορά την υπέρβαση. Σαν κλασσικό νυχτοπούλι που είμαι συνηθίζω να δημοσιέυω αναρτήσεις τις βραδυνές ώρες, αλλά αυτή και η προηγούμενη έγιναν μέρα μεσημερι... Τυχαιο; (Η απάντηση στην κρίση σας... :P)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-2085654948855164916?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-77813360086141944042010-06-19T16:56:00.000+03:002010-06-19T17:44:46.827+03:00Σάββατο απόγευμα για άλλη μια φόρα, στο ίδιο σπίτι, στην ίδια πόλη, όχι όμως με τους ίδιους ανθρώπους και σίγουρα όχι υπό το βάρος των ίδιων καταστάσεων. Εξεταστική? Ναι... Διάβασμα? Ναι... Γκρίνια? Γκουχ, γκουχ! Ηθικόν? Ακμαιότατον! Και πώς να μην είναι το ηθικόν ακμαιότατον όταν το προηγούμενο βράδυ έχεις κάνει έκπληξη στα γενέθλια κάποιου, έχεις πιεί δυο κανάτες μπύρα, έχεις πάρει τις αποφασεις σου για το βραχυ(μεσο)πρόθεσμο μέλλον, και αποφασίζεις να ξαναρχίσεις το γράψιμο στο πολυαγαπημένο σου blog. Βέβαια, θα πει κανείς: "Είσαι τόσο καλά γιατί άρχισες να γράφεις, ή γράφεις γιατί είσαι τόσο καλά;" Και ιδού λοιπόν: ναί, άρχισα να γράφω γιατί είμαι τόσο καλά, και τώρα που ξανάρχισα το γράψιμο νιώθω ακόμα καλύτερα!<br /><br />Διαβάζοντας τις παλιές μου αναρτήσεις διαπιστώνω ποσο διαολεμένα σωστά τα έλεγα, αλλά και μίζερα συγχρόνως. Το blog εήταν ένα μέσο για να εξωτερικεύω τα δυσάρεστα συναισθήματά μου, κάτι σαν...μπιντές! Ναι, ναι... Όποτε ήμουν σκατά έγραφα στο blog, όποτε νόμιζα ότι όλόκληρος ο γαλαξίας έχει συνομωτήσει εναντίον μου, κλαψούριζα στο blog, ακόμα και όταν έβρεχε, πίστευα ότι συνέβαινε για να ενισχύσει την καταθλιψάρα μου κι έτσι μαντέψτε! Εγραφα στο blog...<br /><br />Pathetic, το ομολογώ αλλά πλέον things have changed! Βρέθηκα σε μια από εκείνες τις στιγμές που σκέφτεσαι και λές: "Ρε μπας και κάνω μαλακίες; Μήπως ν'αρχισω να κάνω τη ζωή μου σιγά-σιγά;" Και πάνω που τό 'πα φτιάξαν όλα! Φτου-φτου βέβαια να μην το ματιάξω, πάντως με τα πράγματα σε μια σειρά (λιγο ανακάτεμα παντα υπάρχει αλλά για ποσοστα <10% θεωρείται αμελητέο :Ρ) και με λίγο πιο καθαρή σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τίποτα δεν αξίζει περισσότερο απ'το να περνάμε καλά. Όλα τ'άλλα είναι δευτερότριτα...<br /><br />Και τώρα το flashback. "Κάτι παλιές αναρτήσεις...; Κατι σελίδες ξεχασμένες στα γνωστά σκούρα καφε συρτάρια του γραφείου μου (τα οποία πρέπει να καθαρίσω τώρα που το σκέφτομαι) τι απέγιναν; Υπάρχουν; Θα μπουν στο blog;" Ω, ναι... Τις θυμάμαι. Και υπάρχουν και θα μπούν στο blog και θα εξακολουθήσουν να έχουν μεγάλη αξία για μένα. Θυμίζουν μια παλιά εποχή, μια εποχή που ήταν και καλή και κακή. Που με έκανε καλύτερο μέσα από τις "ατυχείς" συγκυρίες, επιλογές, συμπτώσεις που την κατέκλυαν και που πρέπει να τη θυμάμαι γιατί σε τελική ανάλυση είναι ένα κομμάτι της δικής μου ιστορίας. Λένε, "λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει", κι έχουν δίκιο. Δεν ισχύει όμως μόνο για τους λαούς. Ισχύει και για τους ανθρώπους, για τον κάθε έναν από εμάς που πρέπει να θυμάται συνεχώς τόσο τα λάθη του όσο και τις σωστές του επιλογές, την εμπειρία αλλά και την απειρία που επέδειξε σε διάφορες καταστάσεις και φυσικά, να προσπαθεί αυτά να τα εφαρμόσει στο παρόν αλλά και στο μέλλον.<br /><br />Τα παλιά θα θαφτούν σε κάποια γωνιά του blog για να τα διαβάζουν οι περίεργοι και να τα θυμούνται οι "εμπλεκόμενοι". Για εμένα δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ιστορία. Μια ιστορία γνωστή, που θα της ρίχνω που και που ξανά καμιά ματιά όχι γιατί θα "καίγομαι" ιδιαίτερα να τη διαβάσω, απλά για τον ίδιο λόγο που ξαναδιαβάζει κανείς ένα άρθρο σ'ενα περιοδικό ή ένα κεφάλαιο σ'ενα χιλιοδιαβασμένο βιβλίο - που δεν έγινε και ποτέ best-seller.<br /><br />Alea iacta est.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7781336008614194404?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-73222978961427714002010-06-19T15:49:00.001+03:002010-06-22T15:06:10.812+03:00Πολλοί μήνες αναμονής, αγωνίας, και ανησυχίας για τους απανταχού αναγνώστες μου (πάλι κατι μου έριξαν στον καφέ...:P) όμως ΝΑΙ είμαι και πάλι εδώ, όπως προδίδει ο τίτλος του ποστ μου, (εμπνευσμένος φυσικά από το ομώνυμο τραγούδι των AC/DC)...! Οι λόγοι? Χμμ... Ένας! Να ξαναγράψω επιτέλους. Να σκεφτώ, να σχολιάσω, να μπερδευτώ, να θυμώσω, στην τελική να τα χώσω κι εγώ κάπου επιτέλους βρε αδερφέ! Ένα πάντως είναι σίγουρο, οτι το blog αναβαθμίζεται, μπαίνει σε άλλη διάσταση και ξεφεύγει από τον αυστηρά προσωπικό χαρακτήρα που είχε. Πάλι βεβαίως θα πραγματεύεται ζητήματα υπέρτατης σοφίας και απαράμιλλης νοητικής ανωτερότητας (πσσσς... πως τα λέω ο πούστης...!), παρόλ' αυτά, θα συνεχίσει περισσότερο σαν μια προσωπική ματιά, μια δική μου θέαση των πραγμάτων. Ίσως, -λέω ίσως- φανώ σε μερικούς κακός, ανέραστος, μισάνθρωπος, αδερφή και πολλά άλλα, είμαι σίγουρος όμως ότι όλοι θα με αγαπήσετε! Η ώρα είναι 3:50 (το μεσημέρι, αλλά το ίδιο κάνει) πράγμα που σημαίνει ότι παραμένω πιστός στην αρχική εμπνευση μου!<br /><br />Η εμφάνιση άλλαξε, εγώ άλλαξα, πολύ υλικό για συζήτηση υπάρχει, soοο... let's do some blogging!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7322297896142771400?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-52305496191413069362009-07-30T18:13:00.001+03:002009-07-30T20:35:49.640+03:00<div style="text-align: justify; font-family: verdana;">Λοιπόν, αυτό είναι περίεργο. Περίεργος τρόπος για να ξεκινάω το πόστ, περίεργος ο τρόπος που κάθομαι στο κρεβάτι μου...ακόμα και το γεγονός ότι καταφέρνω να γράψω ακουγοντας μουσική είναι περίεργο για μένα. Γυρισα χθές το βράδυ από τη Συκια όπου είχα πάει για να περάσω το Σαββατοκύριακο μου, άσχετα αν τελικά έμεινα 3 παραπάνω μέρες. Ο λόγος, ή μάλλον οι λόγοι που γύρισα, πολλοι: να δώ τη Μίκα που το Σάββατο φεύγει στη Σουηδία και να της δωσω τις σημειώσεις που της έχω υποσχεθει, να ετοιμάσω μερικά επιπλέον χαρτιά που χρειαζομαι για ένα <span lang="EN-US">application</span>, να βρεθώ με τον φίλο μου τον Χρόνη μιας και είχε προχθές τα γενέθλια του, ακόμη και το να κουρευτώ ήταν ένας πολύ καλός λόγος, χαχα!</div><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="font-family: verdana; text-align: justify;" class="MsoNormal">Είπα να γράψω σήμερα εμπνευσμένος από μια συζητηση που είχα χθές μ’εναν καλό μου φίλο, μετα από την οποία καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως το φετινό μας καλοκαίρι ήταν μάλλον βαρετό. Η δική του άποψη ήταν πως αφού δεν υπήρχαν κοπέλες να ασχολούμαστε...τότε δικαίως το καλοκαίρι ήταν βαρετό. Δεν μπορω να διαφωνήσω απόλυτα με την άποψη του, στη δική μου περίπτωση πάντως αυτό δεν ήταν και ο μόνος λόγος. Υπήρχε και κάτι άλλο που μ’έκανε να σιχαίνομαι τη ζωή μου. Μια απίστευτη βαρεμάρα, συνοδευόμενη από αναμικτα συναισθήματα άγχους, λύπης, νευρικότητας, και ευθύνης ταυτόχρονα. Οι αναλαμπές ευχαρίστησης ήταν λίγες και αυτό πιστεύω οφείλεται πρωτίστως στο ότι η παρέα που είχα τα προηγούμενα καλοκαίρια, έλειπε. Η αμέσως επόμενη αιτία ήταν η έλλειψη χρημάτων. Ρηχό, μα αληθινό. Και κάπου εδώ ας μην ξεχνάω και το γεγονός ότι από τις 17 πρέπει να βρίσκομαι στην Κοζάνη ωστε μα περάσω και τα μαθήματα που χρωστάω (Παναγία μου...). Όπως και να ‘χει πάντως δεν ήταν αυτό που ήθελα και σίγουρα, όχι αυτό που περίμενα.</p><div style="font-family: verdana; text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify; font-family: verdana;font-family:verdana;" class="MsoNormal">Σταματάω τη γκρίνια για να πώ κάτι άλλο. Χθές ξεκίνησα να πάω στη Νικήτη από τη Συκιά όπου ήμουν. Αμάξι δεν έχω, κι έτσι το μόνο διαθέσιμο μεταφορικό μέσο ήταν το λεωφορείο ΚΤΕΛ (ή τα γαιδούρια των Συκιωτων, χεχεχε! Την πέταξα πάλι την κακία μου!). Το δρομολόγιο προέβλεπε να περάσουμε από Καλαμίτσι, Τορώνη, Ν.Μαρμαρά, κλπ κλπ. Η θέση μου, δίπλα στο παράθυρο, μου έδωσε μια καταπληκτική ευκαιρία να δώ τη δύση του ηλίου πάνω από έναν απέραντο γαλάζιο ορίζοντα, σ’ενα τοπίο με τόσο μπερδεμένα χρώματα, που δύσκολα ξεχώριζες τι έιναι θάλασσα και τι ουρανός, τι ήταν βουνό, και τι σύννεφο. Για μια ακόμη φορά βλαστήμησα την ώρα και τη στιγμή που δεν είχα μια καλή <span style="" lang="EN-US">Canon</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">dSLR</span><span lang="EN-US"> </span>μαζί μου (ξέρετε εκείνες τις καταπληκτικές ψηφιακές, με τους τεράστιους φακούς, που μοιάζουν λίγο με όργανα αστρονομικών παρατηρήσεων). Παρόλη την ατυχία μου πάντως, μπορώ να πώ πως πως βγηκα κερδισμένος γιατί θυμαμαι που βρίσκονται μερικές πραγματικά υπέροχες παραλίες...</p><div style="text-align: justify; font-family: verdana;"> </div><p style="text-align: justify; font-family: verdana;font-family:verdana;" class="MsoNormal" ><br /></p><p style="text-align: justify; font-family: verdana;font-family:verdana;" class="MsoNormal" >Ουφ! Πάω να δω <span style="" lang="EN-US">S</span>1<span style="" lang="EN-US">ngles</span>… <span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; font-family: verdana;"> </div><p style="text-align: justify; font-family: verdana;" class="MsoNormal" face="verdana">(Καλή δουλειά έκαναν οι <span style="" lang="EN-US">Coldplay</span>! Μου βγήκε με τη μία το πόστ!)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-5230549619141306936?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-63005336041105547142009-07-08T16:47:00.000+03:002009-07-08T16:51:59.375+03:00<span style="font-family: verdana;">I used to rule the world </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Seas would rise when I gave the word </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Now in the morning I sweep alone </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Sweep the streets I used to own</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> I used to roll the dice </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Feel the fear in my enemy's eyes </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Listen as the crowd would sing: </span><br /><span style="font-family: verdana;"> "Now the old king is dead! Long live the king!"</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> One minute I held the key </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Next the walls were closed on me </span><br /><span style="font-family: verdana;"> And I discovered that my castles stand </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Upon pillars of salt and pillars of sand</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> I hear Jerusalem bells a ringing </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Roman Cavalry choirs are singing </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Be my mirror my sword and shield </span><br /><span style="font-family: verdana;"> My missionaries in a foreign field </span><br /><span style="font-family: verdana;"> For some reason I can't explain </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Once you go there was never, never an honest word </span><br /><span style="font-family: verdana;"> That was when I ruled the world </span><br /><span style="font-family: verdana;"> (Ohhh) </span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> It was the wicked and wild wind </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Blew down the doors to let me in</span><br /><span style="font-family: verdana;"> Shattered windows and the sound of drums </span><br /><span style="font-family: verdana;"> People couldn't believe what I'd become</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> Revolutionaries wait </span><br /><span style="font-family: verdana;"> For my head on a silver plate </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Just a puppet on a lonely string</span><br /><span style="font-family: verdana;"> Oh who would ever want to be king? </span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> I hear Jerusalem bells a ringing</span><br /><span style="font-family: verdana;"> Roman Cavalry choirs are singing </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Be my mirror my sword and shield </span><br /><span style="font-family: verdana;"> My missionaries in a foreign field </span><br /><span style="font-family: verdana;"> For some reason I can't explain </span><br /><span style="font-family: verdana;"> I know Saint Peter will call my name </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Never an honest word </span><br /><span style="font-family: verdana;"> But that was when I ruled the world </span><br /><span style="font-family: verdana;"> (Ohhhhh Ohhh Ohhh)</span><br /> <br /><span style="font-family: verdana;"> I hear Jerusalem bells a ringing</span><br /><span style="font-family: verdana;"> Roman Cavalry choirs are singing </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Be my mirror my sword and shield </span><br /><span style="font-family: verdana;"> My missionaries in a foreign field </span><br /><span style="font-family: verdana;"> For some reason I can't explain </span><br /><span style="font-family: verdana;"> I know Saint Peter will call my name </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Never an honest word </span><br /><span style="font-family: verdana;"> But that was when I ruled the world </span><br /><span style="font-family: verdana;"> Oooooh Oooooh Oooooh<br /><br />Αφιερωμένο σε όσους βλέπουν στους στίχους, έστω και λίγο τον εαυτό τους....<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-6300533604110554714?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-53173863940297507602009-03-28T03:41:00.000+02:002009-03-28T03:56:45.465+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">-Το πόστ αυτό το έγραψε η Μαριάννα στο blog της (</span><span style="font-family:trebuchet ms;"><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=4129903615125139854&amp;postID=5317386394029750760">http://vourmarie.spaces.live.com/default.aspx?wa=wsignin1.0&amp;sa=422116929</a></span><span style="font-family:trebuchet ms;">). Την ευχαριστώ που μ'αφήνει να το δημοσιεύσω στο δικό μου ιστολόγιο... Γιατί το κάνω; Γιατί η ίδια ιστορία λίγο αλλαγμένη θα μπορούσε να είναι δική μου. Γιατί έχω βιώσει παρόμοιο περιστατικό... Γιατί μου αρέσει ο τρόπος που αφηγείται. Γιατί μου θυμίζει εμένα... Και γιατί αυτό το κείμενο είναι ο μόνος καλός λόγος για να αρχίσω το κάπνισμα...<br /><br />"Τι βραδιά κι αυτή!</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Βγήκαμε από το σινεμά, εγώ, η παρέα των φίλων μου και κάμποσα ζευγαράκια, σκουπίζοντας τα δακρυά μας όλοι, επειδή η ταινία είχε τραγικό τέλος. Έβρεχε. Αφού κανείς δεν προσφέρθηκε να με βάλει κάτω απ' την ομπρέλα του, έβγαλα τη δική μου από την τσάντα και την άνοιξα. Οι φίλες μου προχωρούσαν μπροστά με τη δική τους, περπατώντας βιαστικά, ενώ συζητούσαν για τον πρωταγωνιστή. Η βροχή δυνάμωνε. Λατρεύω τις βόλτες στη βροχερή Θεσσαλονίκη, αναδύουν μια γλυκιά μελαγχολία. Ωστόσο, το συγκεκριμένο βράδυ δεν είχα κανένα να προστατέψω απ' τις ψιχάλες. Έκανα μάταιες προσπάθειες να ανοίξω το βήμα μου και τελικά βρέθηκα ακουμπησμένη σε μια κολώνα του Ολύμπιον, κάνοντας υπεράνθρωπες αυτή τη φορά, προσπάθειες να ανάψω ένα βρεγμένο τσιγάρο, τη στιγμή που με το ένα χέρι κρατούσα τη τσάντα μου και με το άλλο την ομπρέλα... Άναψε. Επιτέλους, τώρα όλα έμοιαζαν πιο καθαρά μέσα στο κεφάλι μου, αν και τα μάτια μου ήταν ακόμα θολά. Ζευγαράκι είναι εκείνο, κολλημένο στη βιτρίνα; Κρατιούνται χέρι-χέρι τα φανάρια; Μπα, κάποιο λάθος έχει γίνει! Οι μοναξιές δεν βγαίνουνε σεργιάνι στη βροχη; ...κι εγώ τι κάνω εδώ;</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Άρχισα να κλωτσάω τα λασπόνερα, μήπως και ξορκίσω το κακό που με είχε βρει νυχτιάτικα. Επίμονα αυτά, καθρέφτιζαν μιαν άλλη πόλη και λέρωναν τις μπότες μου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Στην πιάτσα περίμεναν πολλά ακόμη ζευγαράκια που φλυαρούσαν ανυπόμονα. Πρόλαβα να φωνάξω σ' έναν ταξιτζή που πήγε να με προσπεράσει, πού πηγαίνω, ενώ τραβούσα την τελευταία μου τζούρα. Φρέναρε απότομα και με πήρε. Τελικά είναι πιο εύκολο να βρεις ταξί στις 2.30 τη νύχτα, αν είσαι μόνος. Δοκίμασα να φωνάξω μια σβησμένη καληνύχτα στις φίλες μου, μα δεν τα κατάφερα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Καθώς περνούσανε τα φώτα, το ένα πίσω απ' τ' άλλο, είδα κι άλλες μπερδεμένες φιγούρες κάτω από υπόστεγα, μέσα σε μπαρ, πίσω από παλτό και γάντια. Μοιράζονταν τη γλυκιά μελαγχολία σε σφηνοπότηρα, γέλια και βλέμματα, δίχως να δίνουν σημασία στη βροχή. Εγώ το μόνο που κατάφερα να μοιραστώ ήταν ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο: "Όλα σε θυμίζουν, παλιά κι αγαπημένα..." Μια Χαρούλα μονάχα βρέθηκε εκείνο το βράδυ να μιλήσει στην ψυχούλα μου. Οι αναμνήσεις έπαψαν από καιρό να μου μιλάνε. Το μυαλό ή τα μάτια μου θόλωσαν πάλι; Ίσως πάλι να είναι η κούραση από τη βροχή και τον αέρα. Ανάμεσα στα σύννεφα να, και το φεγγάρι ανέτειλε με τη συνοδεία μου πάντα: "...όλα σε θυμίζουν κι οι πιο καλοί μας φίλοι..." . Πολύ χλωμό για να φωτίσει και τους πιο καλούς μας φίλους. Πολύ χλωμό για να φωτίσει επιστροφές!"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-5317386394029750760?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-90053865395883359542009-02-22T20:15:00.000+02:002009-03-02T02:51:28.358+02:00<div style="text-align: justify; font-family: arial;">Ξημερώματα Παρασκευής, και σκεφτομαι πως είναι προ των πυλών πλέον η επιστροφή μου στην Κοζάνη. Όλοι οι συμφοιτητές (και συμφοιτήτριες :Ρ) είναι εκεί, και τελικά μόνο εγώ λείπω από το “πάρτυ”, που καλώς ή κακώς έχει αρχίσει:) Όπως και να ‘χει, σήμερα μίλησα με μερικά άτομα, και με άλλους γέλασα, ενώ με μερικούς εμεινα σκεπτικός... Πριν 1-2 ώρες μιλησα με τη Δήμητρα, μια συμφοιτήτριά μου, στο τηλέφωνο. Το μήνυμα που έστειλε αρχικά στο κινητό μου μ’έκανε να της τηλεφωνήσω σχεδόν αμέσως, αφού κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά... Δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες σχετικά με τη δική της ιστορία, ούτε και το πώς αυτή μπλέκεται με εμένα, όμως όλη η συζήτηση που είχαμε μ’έκανε να θέλω να γράψω τις σκέψεις που έχω από καιρό στο θέμα των ερωτικών σχέσεων.<br /><br />Κάποιες φορές οι άνθρωποι δεν ζούμε μερικές συγκεκριμένες, αναγκαίες καταστάσεις, που μας βοηθούν στο να αποκτήσουμε μερικές το ίδιο αναγκαίες και σημαντικές εμπειρίες. Αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε πάρα πολύ συχνά, ιδιαίτερα στη φάση της ενηληκίωσης μας, δηλαδή όταν είμαστε περίπου 18-20 χρονών. Κάποτε, αν μου το έλεγαν αυτό, δεν υπήρχε περίπτωση να το πιστέψω, και θα έλεγα ότι απλά με δουλεύουν. Στο κάτω-κάτω ποιός 18άρης ή έστω 20άρης έχει προβλήματα; Σχολή, δική του ζωή, ανεξάρτητη σε πολλές περιπτώσεις, αυτοκίνητο (το όνειρο κάθε αγοριού) κλπ κλπ... Αντίθετα, ο 16άρης (στο αποκορύφωμα της εφηβείας δηλαδή) έχει το σχολείο, τα διαγωνίσματα, την γκρίνια των γονιών, τις εφηβικές αντιδράσεις, την αναζήτηση της αναγνώρισης από τους γύρω του... Πιστεύω πως είμαι από τους πολύ τυχερούς ανθρώπους, γιατί δεν έχει περασει πολύς καιρός από τότε που κι εγώ ήμουν 16άρης, και φυσικά τώρα, στα 19 μου βρίσκομαι στο ζενίθ της εσωτερικής μου αναζήτησης, σε μια απολύτως μεταβατική φάση της ζωής μου... Επιπλέον, το ότι έχω εναν 16χρονο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι (το καμάρι της οικογένειας, τον αδελφο μου :Ρ) βοηθάει ακόμη περισσότερο στο να καταλαβαίνω τη συμπεριφορά αυτή. Όσο όμως παρακολουθώ τις δικές μου αντιδράσεις, άλλα και των συνομηλίκων μου, διαπιστώνω πως τελικά η πραγματική φάση της εφηβείας δεν ειναι μεταξύ 13-17 χρονών, αλλά οπωσδήποτε μετά τα 18...<br /><br />Όσα είπα, φαίνονται (με μια πρώτη ματιά) άσχετα με το θέμα που θέλω να θίξω, όμως δεν είναι καθόλου. Στα 20 μας χρόνια, λογικά όλοι έχουμε περάσει από κάποια σχέση, ή κάποιο «κολλημα» που μας ταλαιπώρησε ή μας ταλαιπωρεί ακόμα. Είναι φυσιολογικό, γιατί αυτά τα χτυποκάρδια είναι για να τα ζεις σ’αυτην ακριβώς την ηλικία, ούτε μικρότερος, αλλα ούτε (και πολύ) μεγαλύτερος. Το προβλημα είναι όμως πως πολλές φορές είτε υπάρχει, είτε νομιζουμε πως υπάρχει κάτι περισσότερο από ένα καρδιοχτύπι. Αν όντως υπάρχει αυτό το «κάτι παραπάνω» και είναι αμοιβαίο, τότε τα πραγματα μάλλον θα έχουν μια καλή, ίσως και ευτυχή κατάληξη. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις όμως, έχουμε τις κλασσικές «ερωτικές καταθλιπτικές τάσεις» κάτι που μπορώ να πω πως γνώριζω πολύ καλα... Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν γιατί δεν υπάρχει η ωριμότητα που χρειάζεται, και που αποκτάται σιγά-σιγά, μέσω των εμπειριών που είπαμε πριν...<br /><br />Είναι πολύ δύσκολο σ’αυτην την ηλικία να συμβιβαστείς με έναν «σοβαρό» δεσμό, και αυτό συμβαίνει γιατί τις περισσότερες φορές, εμείς οι ίδιοι δε θέλουμε κατα βάθος να έχουμε οποιαδήποτε δέσμευση. Για πόσο όμως; Δεν θα αργήσουμε κάποια στιγμή να τη δαγκώσουμε κι εμείς τη λαμαρίνα, και τότε, ενώ εμείς θα προσπαθούμε για κάτι πιο ήσυχο και κατασταλλαγμένο, ο άλλος δεν θα προσπαθεί, γιατί πολύ απλά δεν θα το θέλει. Και τότε αρχίζουν όλες εκείνες οι σκέψεις και οι συζητήσεις με φίλους και γνωστούς, για το αν και πόσο είμαστε ερωτευμένοι με το συγκεκριμένο άτομο, αρχίζουν τα κλάματα, ο θυμός κλπ κλπ... Και δεν σκεφτόμαστε πως ίσως κάποτε κι εμείς προκαλέσαμε κάτι παρόμοιο σε κάποιο άτομο που μας αγάπησε... Αν το καλοσκεφτούμε, μας εκδικείται ο ίδιος ο κύκλος της ζωής...<br /><br />Που θέλω να καταλήξω... Ό,τι και αν θέλουμε από τον άλλον, οφείλουμε να του το ξεκαθαρίζουμε. Πως τον βλέπουμε, τι μας ενοχλεί σ’αυτόν αλλά ακόμα και τι μας αρέσει πάνω του. Δεν πρέπει να βιαζόμαστε στο να εκδηλώσουμε τα συναισθήματα μας, και κυρίως πρέπει να αντιδράμε άμεσα αν νιώθουμε πως πιεζόμαστε, αλλιώς θα μας βγεί με πολύ χειρότερο τρόπο αργότερα. Όμως, το χειρότερο που κάνουμε όλοι μας, είναι πως θεωρούμε τον άλλο δεδομένο. Μέγα λάθος!! Πολύ λίγοι ανθρωποι είναι πραγματικά προβλέψιμοι, ενώ για όλους τους άλλους ισχύει το: «Αν πάρω καμιά ώρα ανάποδες...». Δεν το κρύβω πως βρίσκομαι σε αυτην ακριβώς τη φάση. Και δεν με ενοχλεί καθόλου. Όμως γιατί θα πρέπει να φτάσει κάποιος σ’αυτήν την κατάσταση; Η πιο σωστά, γιατί θα πρέπει κάποιον να τον φτάσουμε ως εκεί; Για να αποδείξουμε για άλλη μια φορά στον εαυτό μας τη γνωστή παραξενιά του ανθρώπου: «Καταλαβαίνουμε το πόσο σημαντικός είναι κάποιος, όταν τελικά τον χάσουμε»;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-9005386539588335954?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-77679178354541610702009-02-22T19:09:00.000+02:002009-02-22T21:24:55.883+02:00<div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">Επιτέλους!</span> Μετά από 2 μήνες σχεδόν, αποφασίζω να γυρίσω στην ενεργό δράση, να αρχίσω δηλαδή να ξαναγράφω στο ιστολόγιο μου! Η αλήθεια είναι πως ανέβαλλα εδώ και πολύ καιρό το γράψιμο, παρ’ολα αυτά υπήρχαν αρκετά σημαντικοί λόγοι που το έκανα. Πρώτα απ’όλα, και για να μπώ κατυεθείαν στο ψητό, δεν είχα κάτι να πώ. Ή μάλλον είχα πολλά να πώ, ωστόσο ήταν όλα πολύ ακατάστατα μέσα στο μυαλό μου, σε σημείο που ούτε εγώ ο ίδιος δε μπορούσα να βγάλω κάποιο ουσιαστικό νόημα, πόσο μάλλον εσείς (που φυσικά δεν διαθέτετε την ανυπέρβλητη νοητική μου ικανότητα! :Ρ). Έτσι, μόλις κατάφερα να τακτοποιήσω κάποια πράγματα στο μυαλό μου, πήρα τη μεγάλη απόφαση ότι πρέπει να αρχίσω ξανά το γράψιμο. Εδώ όμως έρχεται ο δεύτερος λόγος που είναι και πιο πρακτικός και ονομάζεται εξεταστική. Πάνω που αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ με το blogάρισμα, συνειδητοποίησα πως πρέπει να το αναβάλλω για άλλη μια φορά, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά αν ήθελα να περάσω μερικά μαθήματα στην εξεταστική . Και κάπου εδώ μια παρένθεση. Στην εξεταστική μπορώ να πώ ότι τα πήγα αρκετά καλά, περνώντας 5 από τα 7 μαθήματα, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι κοπροσκύλιαζα όλο το εξάμηνο. Στο πρώτο μάθημα ήμουν τόόόόόσο ψαρωμένος...:) Λες κι έδινα πρώτη φορά εξετάσεις, ή λες και θα γινόταν κάτι τρομερό αν δεν το περνούσα... Τελικά στην πορεία ξεθάρρεψα κι έτσι, από ψυχολογικής απόψεως μπορώ να πώ πως τα πήγα πολύ καλύτερα. Κλείνω την παρένθεση και συνεχιζω, έχοντας μόλις διαπιστώσει πως μέσα σ’όλα αυτά υπήρχε κι άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν έγραφα στο ιστολόγιο. Δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς, αλλά υπήρχε κάτι που μ’έκανε να μην θέλω να γράψω. Να μην μπορώ ούτε τη σελίδα να ανοίξω, έστω για να ξαναδιαβάσω τα προηγούμενα posts μου. Δεν μπορούσα, δεν πήγαινε η καρδιά μου να το κάνω... Το απέφευγα συστηματικά και όποιος μου μιλούσε γι’αυτο απλά προσπαθούσα να αλλάξω κουβέντα. Κάπου μέσα μου βαθιά ξέρω τι ευθύνεται και γι’αυτην την αντίδρασή μου...όμως ακόμα είναι νωρίς. Δεν είμαι έτοιμος να το αντιμετωπίσω. Όταν ωριμάσουν οι συνθήκες θα το φέρω στην επιφάνεια και τότε όλα θα λυθούν. Ευελπιστώ δηλαδή... Μέχρι τότε, εγω θα είμαι εδώ, θα γράφω και θα σχολιάζω, θα σκέφτομαι και θα οδηγούμαι σε συμπεράσματα, θα κάνω πλάκα στην κάθε ευκαιρία και θα βοηθώ τους άλλους... Με λίγα λόγια...I’m back in business!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7767917835454161070?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-28316387248874575272009-01-07T05:19:00.000+02:002009-01-06T19:36:23.045+02:00Χρόνος για post δεν υπάρχει... Όχι για post αλλά ούτε για τόστ(!) δεν βρίσκουμε χρόνο... Πάντως έχω ήδη έτοιμα μερικά, οπότε πολύ σύντομα θα τα αναρτήσω!!;) (Ίσως και σήμερα, αν προλάβω!!). Γι'αυτό λοιπόν, αναμένετε!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-2831638724887457527?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-28790673457240312022008-12-18T01:48:00.000+02:002009-03-02T03:01:11.080+02:00Στα τόσα και τόσα που έχω γράψει στο ιστολόγιό μου, δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στη σχολή μου και στο Πανεπιστήμιο γενικότερα... Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δε με παραξενεύει ιδιαίτερα το γεγονός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως τον τελευταιο καιρό το τελευταίο πράγμα στον κόσμο για το οποίο θα ήθελα να συζητήσω ήταν η σχολή.<br />Ξεκινώντας λοιπόν πρέπει να πώ ότι στη σχολή μου μπήκα με τη δευτερη φορά... Την πρώτη φορά πέρασα στην Τρίπολη, και τελικά αποφάσισα να δώσω μια δευτερη φορά ωστε να προσπαθήσω να μπώ στην Ιατρική... Δε μου έκατσε (τα κωλο-Μαθηματικά βλέπετε), και έτσι κατέληξα στην Πολυτεχνική Σχολή της Κοζάνης στο τμήμα Μηχ/νικών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών. Η σχολή είναι καινούργια, και λειτουργεί εδώ και 4 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει ακόμα απόφοιτους!:) Το λέω αυτό χαμογελώντας, γιατί θα είμαι από τους πρώτους (σχετικά) απόφοιτους της σχολής και επομένως, θέλω να πιστεύω πως θα έχω περισσότερες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας. Σαν αντικείμενο φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς βρισκόμαστε στην καρδιά της συγχρονης τεχνολογίας παρακολουθόντας από κοντά τις τελευταίες εξελίξεις, και αν τα πράγματα πάνε όπως πολλοί φιλοδοξούμε, ίσως κάποια στιγμή να είμαστε εμείς αυτοί που θα οδηγούν τις εξελίξεις (καλά ε, μετά απ'όσα είπα πρέπει να περιμένω έπαινο απ΄το Πανεπιστήμιο!:Ρ). Ας επανέλθουμε στον κόσμο μας... Λοιπόν...το κτίριο είναι ωραίο (αν και για να γίνω πάλι λίγο γκρινιάρης, πρέπει να πώ πως κάνουμε μάθημα σε αποθήκες του Μαρινόπουλου), οι καθηγητές φοβεροί (εκτός από έναν μαλ...κα), και γενικά μπορώ να πώ πως όλα είναι πολύ καλά...<br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">Όσο για τους συμφοιτητές μου</span></span> μπορώ να πώ πως τους ξέρω σχεδον όλους... Είναι καλά παιδιά σε γενικές γραμμές, ο καθένας με τον χαρακτήρα του... Τα κορίτσια στο έτος μου είναι αρκετα για πολυτεχνείο (περίπου 15 σε συνολο 60-70 ατόμων), γενικά στη σχολή όμως δε φαίνεται να ξεπερνούν τα 25-30... Τώρα δεν ξέρω κατα πόσο αυτό είναι καλό ή κακό, πάντως μπορώ να πω ότι θα προτιμούσα το παιδαγωγικό (όσον αφορά αυτόν τον παράγοντα πάντα ;) ).<br />Πέρα απ'την πλάκα τώρα, πιστεύω ότι η σχολή είναι αρκετά δύσκολη... Τα μαθήματα είναι πολλά, η ύλη επίσης πολλή και το διάβασμα που κάνω λίγο...:):Ρ. Πρίν λίγη ώρα έτρεχα να παραδώσω μια εργασία και τελικά δεν πρόλαβα... Την έστειλα εκπρόθεσμα με e-mail... Πρέπει να στρωθώ, αυτό είναι σίγουρο... Το θέμα είναι πότε...:) Ααααχχχ... 2 χρόνια Πανελλαδικές ήταν πολλά... Και τώρα βγαίνει όλη η κούραση... Κι έχω να κάνω ένα σωρό εργασίες για τα Χριστούγεννα... Λέω τώρα κιόλας να μπώ και να κατεβάσω τις παραδώσεις... Από αύριο διάβασμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-2879067345724031202?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-78182354233716082892008-12-17T11:11:00.000+02:002008-12-17T04:46:32.531+02:00Έχω 2-3 μέρες να γράψω στο ιστολόγιο, και δικαιολογούμαι πιστεύω, γιατί το μόνο που κάνω τώρα που ήρθα στη Θεσσαλονίκη είναι ύπνος, ύπνος, ύπνος!! Η πόλη είναι πανέμορφη, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή άλλωστε, ωστόσο σκοπεύω στις προσεχείς ώρες να αναρτήσω ένα post που θα είναι αποκλειστικά για τη Θεσσαλονίκη και τα Χριστούγεννα :). Λοιπόν... Πρόσφατα, μιλούσα με μια πολύ καλή μου φίλη στο MSΝ και πέρα απ'όσα άσχετα είπαμε, μου έκανε και ένα παράπονο για το ιστολόγιο μου. "Γράψε και κανένα θετικό post βρε παιδάκι μου... Δε λέω, εντάξει, αλλά πες και κατι θετικό για τη ζωή σου...". Γέλασα πολύ μ'αυτό που είπε, οπότε λοιπόν, αγαπητή μου Μικαέλα, σου δηλώνω πως έχω πολλά θετικά και χαρούμενα πράγματα να πώ τόσο για μένα όσο και για τη ζωή μου γενικότερα... Το θέμα είναι πως διανύω μια περίοδο ύφεσης (ναι, όπως η παγκόσμια οικονομία :P), στον συναισθηματικό και ψυχολογικό μου τομέα (πω πω σαν αστρολόγος ακούγομαι!!). Οι φίλοι μου δεν είναι εδώ, βγαίνω από μια μακροχρόνια (σχετικά) σχέση, και οι γκάφες με τη ζωή μου και τους γύρω μου γενικότερα, διαδέχονται η μια την άλλη. Από την άλλη, η εποχή αυτή, (τα Χριστούγεννα δηλαδή) είναι η αγαπημένη μου και δυστυχώς στη φάση που είμαι δεν μπορώ να τη χαρώ όπως θέλω... Είναι από τις περιόδους που όλα μου παν ανάποδα, όλα μου παν στραβά... Έτσι λοιπόν, προκειμένου να συνέλθω και να ξαναγίνω ο παλιός (και καλός ομολογουμένως :P) Θωμάς, αναγκάζομαι να πάρω μερικά δραστικά μέτρα... Οπότε αποφάσισα εκτος των άλλων, να καταργήσω και το profile μου στο Facebook... Μην αρχίσετε τώρα να κοιτάτε περίεργα και κυρίως, (Μικαέλα σε σένα το λέω!!:) ), πρέπει να σας φύγει η διαθεση που έχετε για να με χτυπήσετε... Πρέπει να ξεκόψω τελείως απ'ολα και όλους για λίγο καιρό, να βάλω κάτω τα πράγματα, να τα σκεφτώ και να πάρω κάποιες γενναίες αποφάσεις... Είναι πολύ δύσκολο και ομολογώ ότι το να μπώ στη διαδικασία αυτή ήταν κάτι που το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι... <br />Anyway, και πάλι κάτι θετικό δεν έχω να πω σ'αυτό το post, απλά διαπιστώνω γράφοντας αυτές τις γραμμές, πως το τελευταίο 24ωρο μ'εχει πιάσει μια χαλαρωση...ένα πράγμα...πως να το πώ, σαν να τα έχω όλα γραμμένα στα @.....δια μου... Αδιαφορώ για τα πάντα!! Και ως ένα βαθμό αρχίζω να τακτοποιώ τη ζωή μου και να ξέρω τι ζητάω από αυτήν... Όλα θα φτιάξουν; Μπορεί... Προσωπικά δεν θέλω να ελπίζω σε τίποτα αυτήν την περίοδο. Απλά θα κυνηγάω να κάνω αυτό που θέλω... Και ότι δεν μου βγαίνει θα το αφήνω στην τύχη του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7818235423371608289?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-2169134631767650122008-12-13T12:25:00.000+02:002010-06-22T19:00:10.046+03:00Σήμερα διαπίστωσα κάτι με τον εαυτό μου... Έχω μαγικές ικανότητες!! Πώς το κάνω αυτό; Εύκολα: ενώ έχω ήδη καποια προβλήματα τα οποία προσπαθώ να λύσω (και για να είμαι ειλικρινής τα καταφέρνω σχεδόν), δημιουργώ κι άλλα, μεγαλύτερα! Κι επειδή το ξέρω πως δεν γίνομαι αντιληπτός, σπεύδω να εξηγήσω: Ενω είμαι μια χαρά, χαρούμενος, γελαστός, κάφρος (ναι, περνάω και μια τέτοια φάση τώρα :Ρ), έχω τους φίλους μου, την πρώην μου, βγαίνω ένα βράδυ έξω και με πιάνει η μαλ....κία... Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, αρχίζω να την πέφτω σε όλες ανεξαιρέτως, άσχετα αν τελικά δεν κάνω τίποτα με τις περισσότερες, γιατί μόλις μάθαινα ότι είχαν σχέση γινόμουν καπνός. Τώρα, συμβαίνει να είναι στην παρέα η φίλη μιας συμφοιτήτριας... Την εν λόγω κοπέλα την είχα δεί άλλη μια φορά, και παρ'όλο που η συμφοιτήτριά μου, μου είχε μιλήσει πολλές φορές γι'αυτήν, δεν θυμόμουν το γεγονός ότι είχε μακροχρόνιο δεσμό (μην κοιτάζετε παράξενα, ειλικρινά δεν το θυμόμουν καθόλου!)... Που να φανταστώ ο έρ'μος ότι είχε άλλον; Πίστευα ότι πηγαινε να γίνει κάτι μεταξύ αυτής και κάποιου άλλου ατόμου αλλά μέχρι εκεί... Εν τέλει, πλησιάσαμε, ήρθαμε κοντα, πιο κοντα...και...! .......Μετά από λίγο μου εξήγησε...:"Έχω δεσμό..." Δεν με ενόχλησε καθόλου. Το αντίθετο, την παραδέχτηκα που είχε το θάρρος και το σθένος να σταματήσει, να σκεφτεί τη σχέση της, και να μου το πει. Πίστευα πως το θέμα θα θεωρηθεί λήξαν και πως όλα θα τελειώσουν εκεί... Ολα;; Χεχεχε...μικρέ και άμαθε Θωμά... Δεν ξέρεις πως τα πράγματα δεν σταματούν ποτέ εκεί που τα θέλουμε; Ή όπως λέει κι ένα τραγούδι: "Tomorrow never comes until it's too late..." "Να σας περιμένω, ή να εξαφανιστώ;", λέω στη φίλη μου μόλις βγήκαμε από το κλαμπάκι... Απάντηση: "Ε-ξα-φα-νί-σου..." Ωωχχχ... Γύρισα σπίτι γνωρίζοντας ότι έχω κάνει μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ (το τονίζω) μαλακία (δεν άντεξα, το 'γραψα ολόκληρο...), κι έπεσα για ύπνο με την ψυχολογία μου σκατά... Ξυπνάω το πρωί, με το κεφάλι καζάνι απ'το ποτό, το ξενύχτι και τη δυνατή μουσική... Με το ζόρι πήγα στη σχολή, και τελικά να'ναι καλά οι φίλοι μου που μ'εκαναν να ξεχαστώ λιγάκι... Κι ενώ το μάθημα τελείωνε, χτυπάει το τηλέφωνο... Ήταν η συμφοιτήτριά μου... Αναμενόμενο... Και σκέφτηκα πως φυσικά ήθελε να μου τα ψάλλει... Της τηλεφώνησα μόλις τέλειωσα με το μάθημα, και δώσαμε ραντεβού κάπου έξω... Τελικά βρεθήκαμε, και ήρθε μαζί κι ένας φίλος μου που ήξερε την κατάσταση σε γενικές γραμμές... Στην αρχή είπαμε μια-δυο χαζομάρες, άσχετα πράγματα... Μετά αυτή μπήκε κατευθείαν στο θέμα... "Είσαι μαλάκας;;" ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε... Και συμπληρώνει και ο φίλος μου: "Ε, ναι κάπως έπρεπε να αρχίσει η συζήτηση...:)"... Μου τα έψαλε κανονικότατα... Και είχε δίκιο... Ήμουν απαράδεκτος... Δεν είχα καθόλου μυαλό...; Τι σκεφτόμουν...;; Φέρθηκα σαν ηλίθιος...μια με τη μία, μια με την άλλη και όποια κάτσει... Αν είναι δυνατόν... Η άλλη κοπέλα έμαθα πως έκλαιγε συνεχώς όλο το βράδυ... Γιατί στα 2,5 χρόνια σχέσης δεν είχε κάνει το παραμικρό παράπτωμα... Είχε μια υπέροχη σχέση, την οποία κατέστρεψε γιατί εγώ έχω τα ψυχολογικά μου... Δεν λέω πως δεν είχε ευθύνη, απλά κι εγώ έπρεπε να είμαι πιο προσεκτικός... Εξέθεσα τον εαυτό μου, κατέστρεψα τη ζωή ενός ανθρώπου, και φάνηκα τελείως γελοίος... Και αυτή τη στιγμή είμαι χάλια... Και τώρα πείτε μου, δεν πρέπει να έχεις μαγικές ικανότητες για να το κάνεις όλο αυτό; Να δημιουργήσεις ένα χάος απ'το τίποτα; Σοβαρά πιστεύω πως μόνο εγώ μπορώ να μπλέξω τόσο πολύ μια κατάσταση...<p></p> <p style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family:Arial,sans-serif;"><span style="font-size:100%;">Τελικά χρειαζόμουν λίγο χρόνο να σκεφτώ... Έτσι, μετα τον καφέ πηγα σπίτι, άφησα τα πραγματά μου, πηρα τα γάντια μου και ξαναέφυγα με άγνωστο προορισμό αυτη τη φορα... Ήταν μια από τις λίγες φορές στη ζωή μου που ήθελα να μείνω μόνος, να περπατάω και να σκέφτομαι... Η βροχή που είχε αρχίσει απ'το πρωί να πέφτει όχι μόνο συνεχιζε, αλλά θα έλεγα πως είχε δυναμώσει κιόλας. Είχα ομπρέλα μαζί μου, κι έτσι πίστευα πως παρ'όλα τα καρεκλοπόδαρα που έριχνε δεν θα είχα πρόβλημα... Περπατόντας έφτασα μέχρι την άλλη άκρη της Κοζάνης, προς την έξοδο για...Ιωάννινα... Λύσεις δεν βρήκα, και μάλλον το μόνο που κατάφερα ήταν να γίνω χειρότερα... Και ξαφνικά, μπρρρ!! Ένα απίστευτο ρίγος... Λες και η υγρασία και το κρύο που μέχρι πριν λίγο δεν ένιωθα, μου έδωσαν ένα, μοναδικό χτύπημα, ώστε να με κάνουν να συνέλθω... Το μπουφαν μου και τα γάντια μου είχαν γίνει μούσκεμα, η ομπρέλα δεν φαινόταν να κάνει δουλειά πια και η βροχή συνεχώς δυνάμωνε... Μάλλον ήρθε η ώρα να γυρίσω σπίτι... Γυρίζοντας είπα να γράψω στο ιστολόγιο... Τι ήθελα και το 'πα; “Αποτυχία σύνδεσης”... Τελικά έγραψα ό,τι ήθελα σ'ενα αρχείο, και με την πρώτη ευκαιρία θα το αναρτήσω...<br /><br />Υ.Γ. : Ποτέ δεν μ'εχει χαστουκίσει κοπέλα...<br /><br />Υ.Γ. 2 : Γι' άλλη μια φορά ήταν τέσσερις παρα δέκα όταν άρχισε όλο αυτό... Το θυμάμαι, γιατί λίγο πριν ξεκινήσω να μιλάω με την κοπέλα ειχα κοιτάξει το κινητό μου, κι έλεγε 03:46... Και μην μου πείτε πως ήταν σύμπτωση...:Ρ</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-216913463176765012?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-37734448453143715402008-12-09T19:09:00.000+02:002008-12-09T19:23:02.662+02:00Επιτέλους! Η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου έφτασε! Ήρθαν τα Χριστουγεννα, με τους στολισμένους δρόμους,τα φωτισμένα μπαλκόνια, και τις βόλτες στην αγορά! Πραγματικά πιστεύω πως όλες οι πόλεις ομορφαίνουν τα Χριστούγεννα, και φυσικά εμείς έχουμε κάθε λόγο να είμαστε χαρουμενοι!! Ουφ... Είναι καταπληκτική η Θεσσαλονίκη αυτή την εποχή, και εγώ δε βλέπω την ώρα να κλείσει η σχολή, ώστε να πάω σπιτάκι στους δικούς μου. Θα έχω βολτες, εξόδους, ξενυχτια... Και την άλλη μέρα, πάλι τα ίδια...:) Λείπουν κάποια πράγματα που θα ήθελα πολύ να έχω αυτή την περίοδο, αλλά τι να γίνει? Έτσι είναι αυτά... Χμ... Η αγορά, η Αριστοτέλους, η Τσιμισκή... Τι πανέμορφα που θα είναι όλα!!:):) Και μην με παρεξηγείτε: απλά ενθουσιάζομαι υπερβολικά κάθε φορά που έρχονται τα Χριστούγεννα!!<br /><br />Περιμένουμε τώρα να μαζευτούμε παρέα. Τα παιδιά από το σχολείο... Ο ένας είναι στη Σλοβακία, ο άλλος στην Ξανθη, εγώ στην Κοζάνη, και ο τέταρτος στον κόσμο του!:Ρ Προσεχώς θα έχω και φωτογραφίες στο ιστολόγιο μου, οπότε το θέμα Χριστούγεννα θα έχει πολλά post ακόμη!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-3773444845314371540?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-18568095156133719952008-12-09T16:54:00.000+02:002008-12-10T13:22:44.739+02:00Σάββατο βράδυ είχα βγεί έξω για ποτό με μια συμφοιτήτρια... Θεσσαλονίκη τώρα, πάτρια εδάφη, είχα πάει για Σαββατοκύριακο, να δω λιγάκι και τους δικούς μου. Όταν αποφασίσαμε να το διαλύσουμε, περάσαμε από Αριστοτέλους, και εκεί έμαθα πως στα Ανατολικά της πόλης είχαμε επεισόδια. Σκέφτηκα πως θα ήταν τίποτα καμμένα άτομα που ξεσηκώνονται όταν, και όποτε θυμούνται και πετάνε από καμιά πέτρα στους αστυνομικούς... Οι αστυνομικοί τους βαράνε, φευγει και κανένα δακρυγόνο, και εν τέλει ζουν αυτοί καλα κι εμείς καλύτερα...<br />Δυστυχώς όμως μόνο έτσι δεν ήταν... Το Σάββατο, περίπου στις 9 το βράδυ, υπήρξε μια "διαμάχη" μεταξύ αστυνομικών και πιτσιρικάδων, στα Εξάρχεια. Οι πιτσιρικάδες ήταν πάνω-κάτω 16 χρονών και απ'όσο φαίνεται δεν ήταν πολλά άτομα. Το συμβάν έληξε με τον έναν από τους αστυνομικούς να τραβάει όπλο και να πυροβολεί έναν από τους πιτσιρικάδες. Ο 16χρονος έπεσε νεκρός και το συμβάν μαθεύτηκε αστραπιαία σε κάθε γωνιά της χώρας.<br />Εγώ αυτό το έμαθα την επομένη το πρωί, αφού μόλις ξύπνησα ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπαν, (ούτε καλημέρα καλά-καλά!!). Για να είμαι ειλικρινής, δεν το συνειδητοποίησα αμέσως, κι έτσι έμεινα σχετικά απαθής... Σκέφτηκα: "Εξάρχεια, αντιεξουσιαστές, μολότωφ, 16χρονος από καλή οικογένεια, αστυνομικοί που πυροβολούν...κάτι δεν πάει καλά...", κι έτσι αρχικά έμεινα τελείως ουδέτερος... Από την άλλη βλέποντας το χάος που προκλήθηκε από τους αντιεξουσιαστές οι οποίοι (υποτίθεται) αντιδρούσαν και διαμαρτύρονταν για τη δολοφονία του πιτσιρίκου (χάος που προκάλεσαν σπάζοντας μαγαζιά, τράπεζες, βάφοντας τοίχους, πετόντας πέτρες και βόμβες μολότοφ), ήθελα εγώ ο ίδιος να βγω και να αρχίσω να τους πυροβολώ!! Anyway, τα επεισόδια επεκτάθηκαν σ'όλη τη χώρα, τα ΜΑΤ βγήκαν στους δρόμους, και εμείς νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε στο Ιράκ... Κυριακή βράδυ γύρισα Κοζάνη... Κι εδώ υπήρξαν μικροεπεισόδια, σίγουρα όχι όπως στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, αλλά σπάσανε τις τζαμαρίες από κατι τράπεζες, βάλανε φωτιά σε μερικούς κάδους, και πέσαν και μερικά καπνογόνα, ιδίως χθές... Και ρωτάω εγώ τώρα: Τον πιτσιρίκο τον σκοτώσανε, ο αστυνομικός-δολοφόνος είναι μέσα, οι περισσότεροι φοιτητές και μαθητές διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται ειρηνικά και εκφράζουν την αγανάκτηση τους με θεμιτά μέσα. Τα κω....παιδα, που έχουν ρημάξει τις περιουσίες του κοσμου γιατί δεν τα συλλαμβάνουν?? Γιατί αυτοί οι δήθεν αντιεξουσιαστές ευκαιρία ψάχνουν να σπάσουν και να ρημάξουν... Αυτός είναι ο τρόπος που διαμαρτύρονται?? Και αν βγεί κανένας παλαβός αύριο με μια καραμπίνα, και την αδειάσει στο κεφάλι κανενός (δήθεν πάντα) αντιεξουσιαστή, την ώρα που ο άλλος του σπάει το μαγαζι και του καταστρέφει την περιουσία?? Θα έχει άδικο? Φυσικά και όχι... Και είναι δυνατόν η αστυνομία να μην κάνει ΤΙΠΟΤΑ? Είναι όλοι τους για σφαλιάρες... Λυπάμαι για όλα όσα γίνονται... Δεν μας αντιπροσωπεύουν ως νεολαία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-1856809515613371995?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-73013740416043821602008-12-09T01:49:00.000+02:002008-12-14T16:11:01.506+02:00Στο τελευταίο μου post είπα πως πρέπει καποια στιγμή να διηγηθώ την ιστορία μου... Αυτή που με κάνει να νιώθω τόσο χάλια αυτή τη στιγμή... Τι μπορεί να κάνει έναν αντρα να νιώθει τόσο περίεργα? Να ειναι χωμα, να πινει (όχι ακριβώς, απλά το λέω για να φτιαξω ατμόσφαιρα :P), και να συμπεριφέρεται όπως να 'ναι? Οι υπόλοιποι άντρες θα απαντήσουν: "Μια γυναικα." Οι γυναικες μάλλον θα σκεφτούν κάτι του στυλ: "Νιώθει ποτέ έτσι ενας άντρας?". Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο αντρικός πληθυσμός έχει απόλυτο δικιο... Ναι λοιπον. Το παραδέχομαι. Είμαι χάλια για μια γυναίκα... Και είμαι 19 χρονών... Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, αλλά έτσι είναι. Και να λοιπόν πως ξεκίνησαν τα πράγματα...<br />Σεπτέμβρης 2007...Είχα τελειώσει το σχολείο, είχα δώσει και Εξετάσεις, και είχα καταφέρει να περάσω και σε μια πολύ καλή σχολη στην Τρίπολη... Το θέμα ήταν πως ήθελα άλλα πράγματα... Ήθελα να μπώ στην Ιατρική, και να ασχοληθώ με κάτι που είχα αρχισει να νιώθω πως με γέμιζε πραγματικά... Έτσι, αποφάσισα να δώσω ξανά Πανελλήνιες, να πάω ξανά φροντιστήριο, να διαβάσω απελπιστικά πολύ (!), και εν τέλει, να προσπαθήσω να κάνω αυτό που ήθελα. Γράφτηκα στο φροντιστήριο, πήγα την πρώτη φορά κι έκανα μάθημα Φυσικής. Το μάθημα ήταν καταπληκτικό (και το λέω σοβαρά), ο καθηγητής απίστευτος, και γενικά όλα έδειχναν να πηγαίνουν ρολόι:). Παρεπιπτόντως, συνάντησα και έναν παλιό συμμαθητή μου, οπότε ήμουν πάρα πολύ καλά!! Την επόμενη φορά που πήγα στο φροντιστήριο, πήγα για να κάνω Έκθεση. Έφτασα πιο νωρίς σχετικά, και όταν ανέβηκα στον όροφο, διαπίστωσα πέρα από το ότι ήταν ακόμη κλειστα, ότι περίμενε και μια κοπέλα για το μάθημα... Ήταν πολύ όμορφη, χαμογελαστή, και σαν καλός πέφτουλας που ήμουν (:P) δεν έχασα χρόνο, άπλωσα το χέρι και είπα χαμογελώντας: "Γειά, είμαι ο Θωμάς". Φυσικά, πριν γίνει αυτό, τη ρώτησα αν περίμενε και αυτή για να ανοιξει το φροντιστήριο... Η κοπέλα μου συστήθηκε, ας πούμε πως την έλεγαν Κωνσταντίνα , και πιάσαμε για λίγο την κουβέντα... Μέχρι να ερθει ένας μα....κας (ναι, έτσι το θεωρουσα τότε το εν λόγω παλικάρι) και να της πιάσει και αυτός την κουβέντα... Νευρίασα, μα δεν έδωσα σημασία... Ομως...που στο καλό την ήξερε?? Αυτό το ερώτημα το είχα για αρκετή ώρα στο μυαλό μου, και τελικα δεν άργησε να απαντηθεί. Είχαν κάνει μια φορά μαζί μάθημα κι έτσι γνωρίζονταν!!:) Εκείνη την περίοδο είχα κόλλημα με μια άλλη κοπέλα...Ένα μεγάλο και πολύ λάθος κόλλημα, που τελικά ήταν μια μεγάλη μα....κία... Έτσι, στο μυαλό μου τελικά δεν τριγυρνούσε η Κωνσταντίνα, αλλά η άλλη κοπέλα (για την οποία σημειωτέον θα μιλήσω κάποια άλλη στιγμη...). Γαμώτο...πεινάω... Αν και θέλω πολύ να συνεχίσω το post, η ιδέα του να ψήσω καμια pizza και να πιώ μπύρα, ακούγεται πολύ δελεαστική...:P Αυριο η συνέχεια λοιπόν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-7301374041604382160?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-82960381917679978382008-12-05T22:31:00.000+02:002008-12-05T22:47:23.925+02:00Καλά τα πράγματα είναι τελείως όπως να ' ναι... Σε σχέση με το τελευταίο post τα πράγματα είναι λιγότερο ξεκάθαρα, που ουσιαστικά σημαίνει πως το μυαλό μου είναι περισσότερο μπερδεμένο... Όμως...ακόμα δεν έχω κάτσει να περιγράψω όλη την ιστορία μου απ'την αρχη...Και τελικά...το δύσκολο είναι να ξεκινήσεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-8296038191767997838?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4129903615125139854.post-13254604017473640292008-12-01T17:46:00.000+02:002008-12-10T13:04:33.138+02:00Λοιπόν, επιτέλους εχω κι εγώ ένα blog!! Όλος ο κόσμος πια μιλάει για ιστολόγια, weblog, blog, ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τα... Ποτέ δεν το θεώρησα σημαντικό να φτιάξω ένα, κι αυτό γιατί μου φαινόταν απλά σαν μόδα. Ξαφνικά όμως σήμερα μου ήρθε μια φλασιά (πσσσ... πως τα λέω...) και εκεί που ήμουν χάλια και σκεφτόμουν διάφορα, αποφάσισα να σηκωθώ απ'το κρεβάτι, να ανοίξω το laptop και να επιχειρήσω να φτιάξω ένα. Τώρα, πως προέκυψε το όνομα...Ε, λοιπον, έχω παρατηρήσει το εξής με τον εαυτό μου: Ο,τι ιδέα και να μου έρθει, οποιαδήποτε τρελή σκέψη και να κάνω, ακόμα και όταν τυχαίνει να περνάω υπερβολικά καλά (με διάφορους τρόπους ;) ), η υπερβολικά άσχημα, η ώρα είναι σχεδον πάντα τέσσερις παρα δέκα!! Λές και εχω μια άτυπη συμφωνία με το πεπρωμένο, τη μοίρα, ή και εγώ δεν ξέρω τι, και κάθε φορά οι φλασιές έρχονται την ίδια ώρα!! Οπότε μαντέψτε...Και η ιδέα για το blog μου ήρθε στις τέσσερις παρά δέκα, ή για να είμαι πιο ακριβής 3:52 έλεγε το κινητό μου όταν σηκώθηκα από το κρεβάτι, αν και το συγκεκριμένο post το γράφω στις 7:39... Ωωωωχχχ..... Παρ'όλους τους καφέδες που ήπια τα μάτια κλείνουν... Και έχω στις 9:00 μάθημα... Φτάνει λοιπόν το γράψιμο για τώρα... Ας μου ευχηθώ καλή αρχή και ας βρω έναν τρόπο να συνέλθω λιγάκι...:(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4129903615125139854-1325460401747364029?l=tesserisparadeka.blogspot.com' alt='' /></div>Θωμάςhttp://www.blogger.com/profile/02391889480875007372noreply@blogger.com3